Την Κυριακή 29/4/12, πολίτες και συλλογικότητες από την Αττική συναντήθηκαν σε συνέλευση στις Αφίδνες, όπου και αποφάσισαν το άνοιγμα των διοδίων της Εθνικής Οδού στην ίδια περιοχή.
Ξεκινώντας από τις Αφίδνες διαδήλωσαν με πορεία μέσω της εθνικής οδού μέχρι τα διόδια, όπου άνοιξαν οι μπάρες και καταργήθηκε στην πράξη η νέα προσπάθεια τρομοκράτησης και καταστολής, που επιχειρείται μέσω του νόμου «Βορίδη» που ποινικοποιεί τις σχετικές λαϊκές αντιδράσεις. Οι διερχόμενοι οδηγοί εκδήλωναν με κάθε τρόπο την υποστήριξή τους στην συγκεκριμένη ενέργεια και στο κίνημα των διοδίων.
Συμμετείχαν οι συλλογικότητες:
·Συντονιστική Επιτροπή Φορέων & Κατοίκων Β.Α. Αττικής ενάντια στα Διόδια,
·Μαχητές των Δρόμων - ΑΛληλεγγύη - ΑΝΥπακοή - Ανατροπή ΑΛ.ΑΝΥ.Α.,
·Επιτροπή Αγώνα Κηφισιάς ενάντια στα μέτρα ΔΝΤ – ΕΕ – κυβέρνησης
·Επιτροπή Κατοίκων Δήμου Ωρωπού ενάντια στα Χαράτσια.
·Επιτροπές Αγώνα "Δεν Πληρώνω" Αμαρουσίου,
·Επιτροπές Αγώνα "Δεν Πληρώνω" Υμηττού,
·Επιτροπές Αγώνα "Δεν Πληρώνω" Νέας Ιωνίας
Σε σχετικό δελτίο τύπου αναφέρονται:
«Ο δίκαιος αγώνας μας, για ελεύθερη πρόσβαση στα σπίτια μας, συνεχίζεται μέχρι να φύγουν διόδια, μνημόνια κι όλοι όσοι μας έφτασαν εδώ...
Προχωράμε, άλλοι επιλέγοντας το σήκωμα της μπάρας, που σε σχέση με παλαιότερα είναι περισσότερο παρακινδυνευμένο οικονομικά, και άλλοι χρησιμοποιώντας τον παράδρομο, κάκιστης ποιότητας και υψηλής επικινδυνότητας, που όμως -ως ένα βαθμό- απαντά σε αυτό που 2,5 χρόνια τώρα λέμε "δεν πληρώνω".
Σε κάθε περίπτωση, η μαζικότητα των κινητοποιήσεων θα είναι βασικό μέρος της απάντησής μας.»
Εκλογές τελικά, 2 χρόνια μετά το μνημόνιο, αλλά και 2 σχεδόν χρόνια από τη δημιουργία της Επιτροπής Αγώνα Κηφισιάς που συγκροτήθηκε ακριβώς ενάντια σ’ αυτή την πολιτική του ΔΝΤ, της ΕΕ και της κυβέρνησης. Και επειδή μας ζητούν τώρα συγχώρεση, γιατί τάχα δε διάβασαν, δεν ήξεραν και δε συμφωνούσαν (ψήφιζαν πάντως και υλοποιούσαν την καταστροφή της χώρας), και σαν επιβράβευση της ευαισθησίας τους ζητιανεύουν την ψήφο μας, θα τους θυμίσουμε ότι:
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΙ έγινε όλα αυτά τα χρόνια
Οι αυτοκτονίες αυξήθηκαν 200% (2.000 το χρόνο περίπου)
1.500.000 οι άνεργοι
400.000 εργαζόμενοι δουλεύουνχωρίς να πληρώνονται, ενώ το ένα τρίτο εργάζονται ανασφάλιστοι
Η νεολαία βρίσκεται παγιδευμένη στην ανεργία, την υποαπασχόληση, την περιστασιακή εργασία και σπρώχνεται στη μετανάστευση
Η δημόσια περιουσία της χώρας βγαίνει στο σφυρί για ένα κομμάτι ψωμί.
Το κοινωνικό κράτος εξαφανίζεται και η υγεία - πρόνοια - παιδεία - έρευνα ιδιωτικοποιούνται
Η δημοκρατία ΕΚΤΕΛΕΙΤΑΙ αφού οποιαδήποτε απόπειρα αντίδρασης από την μεριά του λαού αντιμετωπίζεται με απίστευτη βία, αυταρχισμό και τρομοκρατία, σε τέτοιο βαθμό που από τύχη ακόμη δεν έχουν υπάρξει νεκροί.
Η αναβίωση των πιο αντιδραστικών πολιτικών του αντικομουνισμού, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας είναι πια ορατή, με αποτέλεσμα πολιτικές δυνάμεις σαν την Χρυσή Αυγή να σηκώνουν κεφάλι
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΙΟΙ μας οδήγησαν εδώ
Είναι βέβαια η Ε.Ε, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ, δηλ. η τρόικα, που σχεδίασαν αυτήν την πολιτική, αλλά όχι μόνοι τους:
Είναι και το μεγάλο κεφάλαιο, που με πρόσχημα τη δική του κρίση, βρήκε την ευκαιρία να τσακίσει μισθούς, εργατικά δικαιώματα και συνδικάτα, κάτι που εδώ και χρόνια σχεδίαζε.
Αλλά είναι και αυτοί που υλοποίησαν αυτή την πολιτική:
o Το ΠΑΣΟΚ, του Παπανδρέου και του Βενιζέλου, καμία η διαφορά μεταξύ τους.
o Η ΝΔ που συγκυβέρνησε και στήριξε το μνημόνιο στη δεύτερη φάση του
o Ο ΛΑΟΣ που συγκυβέρνησε επίσης, αλλά στήριξε και το 1ο μνημόνιο από την αρχή.
o Είναι και ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ με τη συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου, με τον Παπαδήμ(ι)ο, που του επιφυλάσσουν και νέες δόξες μετά τις εκλογές.
o Είναι και η Μπακογιάννη, που είπε ναι σε όλα, σε όλες τις φάσεις
Θέλουν να τα ξεχάσουμε όλα, σα να μην έγινε τίποτα, να εγκλωβιστούμε ξανά στα ψεύτικα διλήμματά τους και να ψηφίσουμε όπως παλιά, χωρισμένοι σε μπλε και πράσινα καφενεία. Και μας σερβίρουν ξανά , οι ψεύτες, υποσχέσεις και προγράμματα. Αλλά εμείς:
Την Πέμπτη 26 Απριλίου 2012 στις 20:00 το βράδυ (ξανα)κλείνουμε την τηλεόραση, για μια εναλλακτική ματιά στην ενημέρωση. Οι δημιουργοί του Debtocracy, του ντοκιμαντέρ που είδαν εκατομμύρια θεατές στο Ίντερνετ και μεταδόθηκε σε τηλεοπτικά δίκτυα από την Ιαπωνία μέχρι τη Λατινική Αμερική, παρουσιάζουν τη νέα τους παραγωγή, με τίτλο CATASTROIKA, στην ιστοσελίδα www.catastroika.com.
Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες της επικείμενης εκποίησης του ελληνικού δημόσιου πλούτου. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης από την Καλιφόρνια, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, τη Μόσχα και τη Ρώμη, επιχειρούν να προβλέψουν τι θα συμβεί από την εφαρμογή αυτού του μοντέλου σε μια χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης.
Ο Σλαβόι Ζίζεκ, η Ναόμι Κλάιν, ο Λούις Σεπούλβεδα, ο Κεν Λόουτς και ο Γκρεγκ Πάλαστ μιλούν για την πολιτική του μνημονίου, την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και την επίθεση εναντίον της Δημοκρατίας στην Ευρώπη μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης. Ακαδημαϊκοί όπως ο Ντάνι Ρόντρικ, ο Άλεξ Καλίνικος, ο Μπεν Φάιν, ο Κώστας Δουζίνας, ο Ντιν Μπέικερ, ο Γιώργος Κατρούγκαλος και ο Σπύρος Μαρκέτος περιγράφουν άγνωστες πτυχές των ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Όπως και στο Debtocracy, βασικός παραγωγός της CATASTROIKA είναι οι θεατές που συνεισφέρουν οικονομικά αλλά και με ιδέες στη δημιουργία της. Το ντοκιμαντέρ θα είναι διαθέσιμο δωρεάν, χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης. Αρχεία υψηλής ανάλυσης θα διατίθενται για δωρεάν προβολές σε τηλεοπτικούς σταθμούς, κινηματογράφους αλλά και εκδηλώσεις.
Το σενάριο και τη σκηνοθεσία της CATASTROIKA υπογράφουν οι δημοσιογράφοι Άρης Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, ενώ την επιστημονική επιμέλεια έχει ο Λεωνίδας Βατικιώτης. Τη μουσική επένδυση του ντοκιμαντέρ προσφέρει το συγκρότημα Active Member και ο Ερμής Γεωργιάδης, ενώ το μοντάζ υπογράφει ο Άρης Τριανταφύλλου. Την παραγωγή ανέλαβε η εταιρεία Infowar Productions και ο Θάνος Τσάντας.
Είπαν για το Debtocracy: -Το ντοκιμαντέρ που συγκλόνισε την Ελλάδα, Liberation -Tο καλύτερο φιλμ μαρξιστικής οικονομικής ανάλυσης που έγινε ποτέ, Guardian -Fahrenheit 911, An Inconvenient Truth, The Age of Stupid, Inside Job… Εάν υπήρχε βραβείο για την ταχύτητα αντίδρασης και τον άμεσο αντίχτυπο, θα το κέρδιζε το Debtocracy, La Vanguardia
Δύο κινητοποιήσεις έγιναν την περασμένη εβδομάδα για το χαράτσι της ΔΕΗ. Η πρώτη από τη Επιτροπή Αγώνα Κηφισιάς την Πέμπτη 5 Απριλίου το πρωί στα γραφεία της ΔΕΗ στην Κηφισιά, και η δεύτερη, από διάφορες συλλογικότητες της Αττικής ενάντια στα χαράτσια, την Παρασκευή 6 Απριλίου το απόγευμα, στα κεντρικά γραφεία της ΔΕΗ στην Αθήνα.
Στην Κηφισιά
Κατά την παράσταση στη διευθύντρια της ΔΕΗ Κηφισιάς, αφού της δηλώθηκε ότι οι νέες απαράδεκτες πρακτικές της ΔΕΗ δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές (δείτε σχετικό σημείωμα εδώ), τέθηκαν τα εξής συγκεκριμένα αιτήματα:
Η ΔΕΗ να ξαναρχίσει να δέχεται πληρωμή λογαριασμών χωρίς το "ανεξόφλητο ποσό" προηγούμενων λογαριασμών που οφείλεται στο χαράτσι.
Να σταματήσει να διακόπτει το ρεύμα με πρόσχημα ολιγοήμερη καθυστέρηση πληρωμής του.
Να μην υποχρεώνει για την επανασύνδεσή του την πληρωμή του χαρατσιού.
Να μην υποχρεώνει πληρωμή του χαρατσιού σε νέες αιτήσεις πολιτών που φεύγουν από εναλλακτικούς παρόχους.
Υπάλληλοι της ΔΕΗ Κηφισιάς, να μην παραπλανούν τους πολίτες λέγοντάς τους ότι η πληρωμή του ρεύματος πήγε για το χαράτσι.
Η διευθύντρια δήλωσε ότι:
Η ΔΕΗ δέχεται και πληρωμή μικρότερου ποσού από το λογαριασμό μόνον ως «έναντι», ωστόσο το ποσό που πληρώνεται καλύπτει κατά προτεραιότητα το «ανεξόφλητο ποσό» προηγούμενων λογαριασμών, δηλαδή και το χαράτσι.
Καμία διακοπή δε γίνεται εξ’ αιτίας το χαρατσιού (*)
Θα μεριμνήσει ώστε να σταματήσουν οι απαράδεκτες συμπεριφορές υπαλλήλων προς τους καταναλωτές που καταγγέλθηκαν
Η ΔΕΗ υποχρεούται από το νόμο να ζητάει πληρωμή του χαρατσιού σαν προϋπόθεση σε νέες συνδέσεις ή επανασυνδέσεις
Ο λαός της Αθήνας αποχαιρέτησε την Κυριακή το Δημήτρη Χριστούλα, τον αγωνιστή που αυτοκτόνησε την περασμένη Τετάρτη στο Σύνταγμα, στην κορυφαία προσπάθεια της ζωής του να αφυπνίσει τον Ελληνικό λαό από το λήθαργο με τη θυσία του.
Η πολιτική, σύμφωνα με την επιθυμία του, κηδεία έγινε στις 2 μ.μ. στον προαύλιο χώρο του Α' Νεκροταφείου Αθηνών, παρουσία πλήθους κόσμου που θέλησε με την παρουσία του να αποχαιρετήσει ένα δικό του άνθρωπο, υποσχόμενος τη συνέχεια του αγώνα όπως ο Δημήτρης είχε ελπίσει.
Στην αρχή διαβάστηκε μήνυμα που έστειλε ο Μίκης Θεοδωράκης, με τίτλο "Μια αστραπή στην πλατεία Συντάγματος - Αφιέρωμα στο Δημήτρη Χριστούλα":
Για τον Δημήτρη Χριστούλα, μίλησαν επίσης, η στενή φίλη της Έμμυς Σοφία Σακοράφα, ο πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Αθήνας Κ. Λουράντος, ο Λ. Παπαδόπουλος από το κίνημα “Δεν πληρώνω” (μέλος του οποίου ήταν ο Δ. Χριστούλας), η Μαρία Γασπαρινάτου από το κίνημα «Διόδια-Stop» στο οποίο επίσης συμμετείχε ο εκλιπών, εκπρόσωπος του πολιτιστικού συλλόγου (μέλος του οποίου επίσης ήταν), οικογενειακοί φίλοι και ο Μιχάλης, από το κίνημα της πλατείας Συντάγματος ο οποίος και είχε γνωριστει με το Δημήτρη Χριστούλα κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων της πλατείας.
Το Δημήτρη αποχαιρέτησε ο Μίλτος Πασχαλίδης και ο κόσμος με το τραγούδι των Μίκη Θεοδωράκη - Μάνου Ελευθερίου "ποιος τη ζωή μου κυνηγά". Σύμφωνα με δική του επιθυμία, η σορός του θα μεταφερθεί στη Βουλγαρία για να αποτεφρωθεί, αφού ο ίδιος είχε αγωνιστεί και για να επιτραπεί η αποτέφρωση των νεκρών και στην Ελλάδα.
Στη συνέχεια οι παριστάμενοι στην κηδεία έφτασαν με πορεία στο Σύνταγμα, στο σημείο της αυτοκτονίας του Δημήτρη, σύμβολο αντίστασης και θυσίας πλέον, και σημείο απότισης φόρου τιμής στον αγωνιστή.
"Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου, εκμηδένισε κυριολεκτικά τη δυνατότητα επιβίωσής μου, που στηριζόταν σε μια αξιοπρεπή σύνταξη που επί 35 χρόνια εγώ μόνον (χωρίς ενίσχυση κράτους) πλήρωνα γι αυτή.
Επειδή έχω μια ηλικία που δε μου δίνει την ατομική δυνατότητα δυναμικής αντίδρασης (χωρίς βέβαια να αποκλείω ότι αν ένας Έλληνας έπαιρνε το καλάσνικοφ ο δεύτερος θα ήμουν εγώ), δε βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για τη διατροφή μου.
Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στο Μουσολίνι (πιάτσα Παρέτο του Μιλάνου)"
Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του Δημήτρη Χριστούλια που αυτοκτόνησε σήμερα 4 Απριλίου στις 9 το πρωί στο Σύνταγμα, στο ιδιόχειρο σημείωμα που άφησε.
Μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας η νέα γραμμή άμυνας της κυβέρνησης είναι η επίκληση τεχνικής αδυναμίας της ΔΕΗ να ξεχωρίσει από το προηγούμενο υπόλοιπο ενός λογαριασμού το τμήμα που αφορά στο χαράτσι και αυτό που αφορά στο ρεύμα.
Αν κάποιος πλήρωσε τον 1ο λογαριασμό χωρίς το χαράτσι, θα δει στον επόμενο λογαριασμό το χαράτσι του 1ου λογαριασμού ως «ανεξόφλητο ποσό». Αν πληρώσει πάλι το ρεύμα του 2ου λογαριασμού χωρίς το νέο χαράτσι (και φυσικά χωρίς το «ανεξόφλητο ποσό» του προηγούμενου λογαριασμού, δηλαδή χωρίς το προηγούμενο χαράτσι), η ΔΕΗ ισχυρίζεται ότι δεν μπορεί να ξεχωρίσει ότι το υπόλοιπο του 1ου λογαριασμού αφορά στο χαράτσι και όχι στο ρεύμα, επειδή στα αρχεία της δεν κρατάει ως υπόλοιπο του πελάτη χωριστά τα ποσά του ρεύματος και του χαρατσιού. Έτσι θα θεωρήσει ότι η πληρωμή του ρεύματος του 2ου λογαριασμού εξοφλεί το υπόλοιπο του 1ου λογαριασμού, δηλαδή το χαράτσι του 1ου λογαριασμού. Την ίδια τεχνική αδυναμία της ΔΕΗ επικαλείται και το υπουργείο οικονομικών με το δελτίο τύπου της 6 Μάρτη!
Εμείς θα πούμε το εξής: Η απόφαση του ΣτΕ για μη διακοπή του ρεύματος ισχύει είτε το θέλουν κυβέρνηση και ΔΕΗ είτε όχι. Αμφότεροι οφείλουν να συμμορφωθούν, μετατρέποντας τα συστήματά τους ώστε να υποστηρίζουν το διαχωρισμό ρεύματος και χαρατσιού. Όλα τα στοιχεία τα έχει η ΔΕΗ, οπότε κάτι τέτοιο μπορεί εύκολα να γίνει. Μας κάνει μάλιστα εντύπωση πώς μια μεγάλη εταιρεία δεν έχει ήδη λύσει ένα τεχνικό πρόβλημα με γνωστή σε όλους λύση, 5 μήνες από τότε που το πρόβλημα έγινε έκδηλο. Ο λόγος είναι επίσης φανερός: Επικαλούνται τεχνικά προβλήματα μόνο και μόνο για να εκβιάσουν τους καταναλωτές!
Νέες πραχτικές από τη ΔΕΗ
Με πρόσχημα το παραπάνω δικό της «τεχνικό» πρόβλημα, η ΔΕΗ σταμάτησε και πάλι να δέχεται πληρωμή λογαριασμών χωρίς το «ανεξόφλητο ποσό» προηγούμενων λογαριασμών, ακόμα και αν αυτό οφείλεται στο χαράτσι. Προς το παρόν απαντάμε πληρώνοντας από το Internet, μέσω ATM ή και ταμεία τραπεζών, όπως παλιότερα. Συνεχίζουμε να καταθέτουμε αιτήσεις για εξώδικα στο Δήμο Κηφισιάς, μιας που έτσι διακηρύττουμε και εξωδίκως ότι εμείς πληρώσαμε το ρεύμα και όχι το χαράτσι, ότι κι αν λέει η ΔΕΗ.
Όπως και τις άλλες φορές (δείτε εδώ και εδώ), έτσι και σήμερα 25η Μαρτίου του 2012, η Επιτροπή Αγώνα Κηφισιάς βρέθηκε στην παρέλαση, για να διαδηλώσει την αντίθεσή της στην πολιτική του ΔΝΤ της ΕΕ και της κυβέρνησης. Πιστεύουμε ότι η σύνδεση με με τους κάθε φορά επίκαιρους λαϊκούς αγώνες, είναι αυτή που δίνει το σωστό νόημα της αντίστασης σε μια επέτειο εξέγερσης, την οποία προσπαθούν επί χρόνια να οικειοποιηθούν και να απονευρώσουν από κάθε αγωνιστικό περιεχόμενο.
Η 25η Μαρτίου ανήκει στο λαό που εμπνέεται στη σημερινή του αντίσταση από τους μεγάλους ξεσηκωμούς της ιστορίας του, και όχι στο άθλιο πολιτικό σύστημα της διαπλοκής, της υποτέλειας και της στήριξης των συμφερόντων της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας, που κερδοσκοπεί σε βάρος ολόκληρου του λαού και καταστρέφει τη χώρα.
Στο μεταξύ, η κυβέρνηση μέσα σε ένα πρωτοφανές κλίμα τρομοκρατίας και αστυνομοκρατίας, κατάφερε να γίνει η δεκάλεπτη κεντρική στρατιωτική παρέλαση στην Αθήνα, χωρίς θεατές:
Κυβέρνηση ανδρεικέλων, που κινητοποιεί ολόκληρη την αστυνομική δύναμη της χώρας (που εμείς πληρώνουμε), για να προστατέψει τον εαυτό της από τον εχθρό - λαό. Που διοχετεύει φήμες για προβοκάτσιες και εκτροπές για να τρομοκρατήσει τους πολίτες και να τους κρατήσει στο σπίτι τους. Που επιστρατεύει μεθόδους άλλων εποχών (προληπτικές συλλήψεις, προσαγωγές διαδηλωτών χωρίς απολύτως καμία αφορμή, απαγόρευση στην πράξη διαδηλώσεων). Που κρύβεται πίσω από οδοφράγματα φτιαγμένα με κλούβες, και σιδερένιους φράχτες ειδικά κατασκευασμένους για να τους προστατεύουν από τη λαϊκή οργή.
Δεν απέτρεψε τις δεκάδες δράσεις σε όλη την Ελλάδα. Δεν απέτρεψε τους μαθητές από το να γυρίσουν με αποστροφή τα πρόσωπα από τους εκπροσώπους της εξουσίας. Δεν έπεισε, δεν μπορεί πια να πείσει. Προσπαθεί να τρομοκρατήσει. Δεν θα τα καταφέρει!
Τη Δευτέρα 19 Μαρτίου, η Επιτροπή Αγώνα Κηφισιάς διοργάνωσε στο Δημαρχείο Κηφισιάς την 6η εκδήλωση – συζήτηση στους 22 μήνες της λειτουργίας της, με στόχο αυτή τη φορά την ανάλυση της νέας κατάστασης που δημιουργήθηκε μετά την ψήφιση του Μνημονίου Νο 2, της δανειακής σύμβασης και του PSI. Το θέμα ήταν:
ΜΝΗΜΟΝΙΟ No 2 – ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ,
ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
Κεντρικοί ομιλητές ήταν ο Σταύρος Μαυρουδέας, αναπληρωτής καθηγητής τμήματος οικονομίας του Πανεπιστήμιου Μακεδονίας, και ο Γιώργος Κατρούγκαλος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Παρουσιάζουμε παρακάτω εκτεταμένα αποσπάσματα από τις εισηγήσεις τους, καθώς και βίντεο με ολόκληρες τις ομιλίες.
Το μέλος της Επιτροπής Γιάννης Αδριανός άνοιξε την εκδήλωση με σύντομη εισαγωγή. Αναφέρθηκε στη δράση της Επιτροπής Αγώνα, που είτε με τη μορφή των εκδηλώσεων, είτε με τη μορφή των παρεμβάσεων και κινητοποιήσεων, στόχευσε από την αρχή στην ενημέρωση των πολιτών για τα κυβερνητικά μέτρα και την αντιμετώπισή τους, συμμετείχε και στήριξε κάθε σχετική κινητοποίηση, κεντρική ή τοπική, οργάνωσε τοπικούς αγώνες για τα χαράτσια (μαζί με την Πρωτοβουλία Κατοίκων Κηφισιάς και άλλους φορείς) και όχι μόνο, στήριξε τους αγώνες των εργαζομένων στην περιοχή μας. Στη συνέχεια αναφέρθηκε σύντομα στον αγώνα ενάντια στο χαράτσι της ΔΕΗ, αγώνας που συνεχίζεται μετά και την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, και παρουσίασε τους 2 ομιλητές
Η εισήγηση του Σταύρου Μαυρουδέα
Η παρέα των συστημικών ΜΜΕ και καθεστωτικών πολιτικών δυνάμεων προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να πανηγυρίζουμε για την πολλοστή σωτηρία της χώρας. Με το μνημόνιο Νο2 και το PSI, ο βαθύς πυρήνας του δικομματισμού, χωρίς υποκρισίες πλέον μεταξύ τους, «ξανασώζουν» τη χώρα. Αυτό που θα προσπαθήσω να εξηγήσω είναι:
1. Γιατί αυτή η στρατηγική είναι αποτυχημένη
2. Ποια είναι η στρατηγική που πραγματικά έχουν, τόσο οι κατεστημένες δυνάμεις όσο και οι ξένοι εταίροι - πάτρωνές τους.
3. Τι θα μπορούσε να κάνει ο Ελληνικός λαός
Η πολιτική των μνημονίων
Το 2ο μνημόνιο προβάλλεται ως σωτηρία της χώρας, τελική και οριστική, όταν οι ίδιοι οι εμπνευστές του αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν ότι το 1ο μνημόνιο ήταν αποτυχημένο. Άργησαν να το κάνουν βέβαια, και υποκρίθηκαν για μεγάλο διάστημα ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Να θυμίσω τον κ. Παπακωνσταντίνου που δε δίσταζε να δηλώσει ότι από το τέλος του 2011 η χώρα θα έμπαινε σε ρυθμούς ανάπτυξης.
Το 1ο μνημόνιο είναι νεκρό εδώ και καιρό. Το 2ο είναι συνέχεια του 1ου, είναι νεκρό από τη γέννησή του και το ξέρουν οι ίδιοι οι εμπνευστές του. Θα εξηγήσω συνοπτικά γιατί:
Οι στρατηγικές των 2 μνημονίων είναι τυπικές στρατηγικές του ΔΝΤ. Αυτό είναι που έχει την τεχνογνωσία, τη μακρά πείρα, τα έτοιμα οικονομικά υποδείγματα. Η ΕΕ είναι νεοφώτιστη, γι’ αυτό και μπήκε το ΔΝΤ στο παιχνίδι (εκτός από το ότι είναι πάντα το μακρύ χέρι των ΗΠΑ). Οι στρατηγικές αυτές έχουν τα εξής χαρακτηριστικά – πυλώνες:
1. Για όλα φταίνε οι μισθοί και τα μεροκάματα, οι εργαζόμενοι. Άρα πρέπει να πέσει το μισθολογικό κόστος, και τα μη μισθολογικά κόστη της εργασίας (κοινωνική ασφάλιση, συντάξεις κλπ), γιατί έτσι υποτίθεται ότι θα ανέβει η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.
2. Πρέπει να μειωθεί το δημόσιο και οι δαπάνες του. Και δεν εννοούν τις επιδοτήσεις προς ισχυρούς οικονομικούς κύκλους και το κεφάλαιο, αλλά ιδιαίτερα το σκέλος που αφορά παροχές προς εργαζόμενους, είτε με δημιουργία απασχόλησης είτε με καλύτερες μισθολογικές και εργασιακές συνθήκες. Όπου θα πάει το ΔΝΤ, είτε είναι μεγάλο το Δημόσιο είτε μικρό, θα πει ότι πρέπει να κοπεί.
3. Θα πρέπει να υπάρξει υποτίμηση του νομίσματος, γιατί αυτό διευκολύνει το εμπορικό ισοζύγιο. Αυτός ο 3ος πυλώνας δεν υπάρχει στην περίπτωσή μας, γιατί υπάρχει το Ευρώ, που αν ξηλωθεί, ολόκληρο το Ευρωπαϊκό σύστημα κινδυνεύει να καταρρεύσει.
Τι πρόβλημα έχουν στην Ελληνική περίπτωση; Ότι η συνταγή αυτή έρχεται να εφαρμοσθεί σε μια οικονομία που βρίσκεται μέσα στη δίνη της κρίσης, που δεν είναι η κρίση χρέους που λένε τα παπαγαλάκια, αλλά η κρίση που άρχισε το 2007-2008 και δεν έχει τελειώσει ούτε στην χώρα μας ούτε έξω. Η κρίση σοβούσε σε όλες τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες και ήταν κρίση στον πυρήνα της λειτουργίας τους. Ένα από τα εργαλεία που μπορεί να απαλύνει την κρίση, όχι να σε βγάλει έξω από αυτήν, είναι να κινητοποιήσεις δημόσιες δαπάνες. Γιατί ο ιδιωτικός τομέας δεν κάνει businessόταν είναι επικίνδυνο το περιβάλλον. Αυτό έγινε πραχτικά σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο, γι’ αυτό ξεφύγανε τα ελλείμματα παντού. Στις ΗΠΑ, αν υπολογιστούν και οι αμυντικές δαπάνες, το χρέος φτάνει το 110% του ΑΕΠ. Όταν σ’ αυτή την κρίση επέμβει μια πολιτική ΔΝΤ, αυτή την κρίση την κάνει πιο βαθειά.
Η Στρατηγική τους
Δεν το αγνοεί αυτό το ΔΝΤ, είναι στην πολιτική του. Οι πολιτικές του δεν προβλέπουν ανάπτυξη. Η βασική φιλοσοφία τους είναι ότι όσο πιο γρήγορα το αεροπλάνο βουτήξει προς τα κάτω, τόσο πιο γρήγορα θα ανέβει. Βέβαια, και αυτό έχει γίνει αμέτρητες φορές με το ΔΝΤ και τις πολιτικές του, πολλές φορές μπορεί αντί να βγεις γρήγορα, να πας προς τα κάτω. Σε ένα τέτοιο υφεσιακό σπιράλ προς τα κάτω χωρίς διέξοδο φαίνεται ότι πηγαίνει η Ελληνική οικονομία, με ευθύνη ακριβώς της πολιτικής του μνημονίου. Η προσπάθειά τους είναι θα μπέιτε στην ύφεση, αλλά στα πλαίσια αυτής της πορείας, θα υπάρξουν βασικά 2 δομικοί μετασχηματισμοί:
1. Οι μισθοί θα φτάσουν σε επίπεδα Ρουμανίας στην καλύτερη περίπτωση
2. Θέλουν να μετατρέψουν μια καπιταλιστική κρατικοδίαιτη οικονομία σε μια οικονομία με κέντρο τον ιδιωτικό τομέα. Να συρρικνώσουν τον κρατικό τομέα και να αναπτυχθεί «υγιής» ιδιωτικός τομέας. Πουθενά δεν έχει γίνει αυτό. Κλασσικό παράδειγμα το Μεξικό, όπου επιχειρήθηκαν τα ίδια πριν από μια δεκαετία, και δεν έχει αλλάξει τίποτα σ΄ αυτό.
Αυτή η πολιτική έχει την εξής επίπτωση στην Ελληνική οικονομία: Τη βάζει σε βαθύτατη ύφεση. Το 2011 ήταν -7%, αθροιστικά από το 2008 η οικονομία συρρικνώθηκε κατά 14%. Για φέτος ξεκίνησαν με -2,8% και ήδη η Citibank λέει -8%, που είναι πολύ κοντά στην πραγματικότητα αν δεν την υποτιμά κιόλας. Αν τα αθροίσουμε έχουμε ύφεση 22%.
Ξέρουν καλά ότι το σενάριο το 2020 το χρέος να είναι 120% του ΑΕΠ, δε βγαίνει. Ακόμα και 120% να είναι, δεν είναι διαχειρίσιμο. Ένα χρέος 60 μέχρι 80% είναι διαχειρίσιμο. Τι έχουν κάνει; Το πάνε παρά πίσω. Γιατί; Τι θέλουν; Να μην έχουμε μια χρεοκοπία καθαρή, να έχουμε ελεγχόμενη, αυτή με το PSI δηλαδή, μέσα στο Ευρώ. Να πάμε τα πράγματα για κανένα χρόνο παραπίσω, να φύγει αυτή η χρονιά της παγκόσμιας ύφεσης, και μετά βλέπουμε. Αν ήταν απλά μια ύφεση, θα διαχειριστούμε την περίπτωση της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας. Αν έχουν πάει έξω τα πράγματα καλά, θα το δούμε λίγο πιο άνετα.
Αν έχουν πάει άσχημα, τότε θα βάλουμε ακόμα μεγαλύτερο μαχαίρι: 2η χρεοκοπία, πάλι μέσα στο Ευρώ, χειρότερη από την 1η, εκεί θα πρέπει να κουρέψουν τους εαυτούς τους, τα κρατικά δάνεια, και αυτό δεν το κάνουν ποτέ τζάμπα. Θα μας έχουν φτάσει κάτω από τη Ρουμανία.
Αν ούτε η 2η χρεοκοπία δε βγαίνει, υπάρχει η έξοδος από το Ευρώ, αλλά με τους δικούς τους όρους. Θα σας βγάλουμε σε ένα προθάλαμο, που θα ελέγχουμε εμείς. Όπως παλιά με το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα, όπου μια σειρά νομίσματα συνδέονταν με το ECU, και μπορούσαν να κυμανθούν 5-10%, άρα εξαρτιόντουσαν από το άλλο νόμισμα, δεν κινιόντουσαν ελεύθερα. Θα δώσουν πιθανά και ένα «τυράκι», 10 δις αναπτυξιακή βοήθεια, για να βγεις σ’ αυτόν τον προθάλαμο και να μη μας τινάξεις το μαγαζί στον αέρα, δηλαδή να βγεις και να πεις φεύγω από την ΕΕ, όχι μόνο από το Ευρώ, αυτό τους πονάει πιο πολύ γιατί από κει βγάζουν τα πιο πολλά λεφτά, και γιατί έτσι ταράζεται ολόκληρο το γεωπολιτικό οικοδόμημα της ΕΕ. Αυτό είναι το σχέδιο, το κουβεντιάζουν ανοιχτά, το ξέρουν κι εδώ, το έχουν διαμηνύσει στο Βενιζέλο, τον Παπαδήμο κλπ.
Τι μπορεί να κάνει κανείς;
Να καταρρεύσει το υπάρχον κυρίαρχο πολιτικό σύστημα.
Σε ποιο δρόμο; Αυτό είναι που ταλανίζει την πλειοψηφία του Ελληνικού λαού. Η μόνη ρεαλιστική πρόταση είναι να φύγει κανείς από την ΕΕ. Μέσα σ΄ αυτήν δεν υπάρχει περίπτωση σωτηρίας. Δεν έχεις το συσχετισμό, δεν πρόκειται ποτέ να προκύψει ο συσχετισμός, δεν το είδαμε ποτέ στα τόσα χρόνια της ΕΕ.
Και αυτό σημαίνει 5+1 βασικούς άξονες πολιτικής:
Στάση Πληρωμών, γιατί δεν μπορεί να ζήσει η χώρα με αυτό το χρέος
Δικό σου νόμισμα, όχι εξαρτημένο από το Ευρώ ή το «Βόρειο» Ευρώ ή όπως θα πούνε ένα νέο Ευρώ.
Κλείνεις τα σύνορα στα κεφάλαια, γιατί αλλιώς υπάρχει φυγή κεφαλαίων
Εφαρμογή συστήματος προοδευτικής φορολογίας, για να πληρώνουν τα υψηλότερα εισοδήματα περισσότερο, και όχι το αντίθετο όπως τώρα.
Κρατικοποίηση τραπεζικού συστήματος, για να χρηματοδοτήσει τη διαδικασία ανάκαμψης
Το πιο σημαντικό: Το πρόβλημα είναι ότι έχεις μια οικονομία που έχει καταστραφεί πραχτικά, ακριβώς επειδή μπήκε σ΄ αυτή τη νέα μεγάλη ιδέα του κατεστημένου, την ένταξη στην ΕΕ. Πρέπει να ξαναστήσεις αυτή την οικονομία στα πόδια της. Με τρόπο που να παράγει ώστε να ζήσει τη χώρα και το λαό της. Αυτό απαιτεί σχέδιο, και αυτό δεν μπορεί παρά να είναι κοινωνικό, δημόσιο και δημοκρατικό. Γιατί κανένα ιδιωτικό κεφάλαιο δε θα πάρει τα ρίσκα μιας τέτοιας διαδικασίας σε κατάσταση ύφεσης. Μόνο η κινητοποίηση του συνόλου της κοινωνίας και η οργάνωσή της μέσα από ένα τέτοιο δημόσιο σχέδιο μπορεί να το κάνει αυτό.
Η εισήγηση του Γιώργου Κατρούγκαλου
Η ιδεολογική κατασκευή ότι η Ελλάδα είναι ο μεγάλος ασθενής της Ευρώπης, έχει καταρρεύσει: Είναι αλήθεια ότι το Ελληνικό μοντέλο ανάπτυξης του καπιταλισμού είχε πολλές στρεβλώσεις:
Οι πελατειακές σχέσεις, πχ. στη δημόσια διοίκηση, την ξεχωρίζουν από το μέσο όρο μιας Ευρωπαϊκής δυτικής δημοκρατίας
Από την άλλη είχαμε μια μαζική αποδιάρθρωση του ιστού της οικονομίας, αποβιομηχάνιση, αγροτικό τομέα που συντηρούνταν με επιδοτήσεις χωρίς να παράγει.
Όμως η κρίση δεν εκδηλώθηκε κυρίως εξ΄ αιτίας αυτών των χαρακτηριστικών. Αντανακλά μια μεγάλη τάση ανατροπής των συσχετισμών ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, που έχει ξεκινήσει τουλάχιστον από το τέλος της δεκαετίας του 70. Ο καπιταλισμός του 21ου αιώνα φαίνεται να θέλει να μεταλλαχθεί από το Ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο που προέκυψε μετά τον πόλεμο, σε ένα φιλελεύθερο μοντέλο όπως ίσχυε στην Ευρώπη του 19ου αιώνα, και που επιβιώνει στον Αγγλοσαξονικό τύπο καπιταλισμού.
Η 1η χώρα στην Ευρώπη που προσκάλεσε το ΔΝΤ ήταν η Μ. Βρετανία το 1976, με κυβέρνηση εργατικών. Οι συνταγές αποτέλεσαν προάγγελο της μεγάλης επίθεσης της Θατσερικής δεκαετίας στα εργατικά δικαιώματα και το Βρετανικό κράτος πρόνοιας. Αργότερα, με το Ρήγκαν στις ΗΠΑ, αυτές οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές έγιναν η επίσημη οικονομική ορθοδοξία σε εθνικό επίπεδο, και αφ΄ ετέρου μέσω της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, αποτέλεσαν τη «συναίνεση της Ουάσιγκτον», μια μονεταριστική συνταγή που επιβαλλόταν σε κάθε χώρα που ζητούσε διεθνή βοήθεια.
Ποιο είναι το δίπτυχο αυτής της συναίνεσης;
o Προϋπόθεση για την ανάπτυξη είναι η μεγέθυνση της ιδιωτικής κερδοφορίας, με συρρίκνωση μισθών και απορρύθμιση της αγοράς εργασίας
o Οι επενδύσεις του δημόσιου τομέα και ειδικά οι κοινωνικές, θεωρούνται πλέον αντιπαραγωγικές, άρα πρέπει να έχουμε μαζική μεταφορά πόρων από το δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα, με δραματική μείωση κοινωνικών δαπανών και μαζικές ιδιωτικοποιήσεις
Αυτό το δίπτυχο των συνταγών εφαρμόστηκε από το Μεξικό και την Αργεντινή, μέχρι την Τουρκία και την Ελλάδα. Είναι ενδιαφέρον ότι το μνημόνιο του 2010 είναι απλή συρραφή των αντίστοιχων μνημονίων της Αργεντινής, του Μεξικού και της Τουρκίας.
Η Συνταγή
Με λίγα λόγια η συνταγή θέλει:
Συγκρατημένες δημοσιονομικές πολιτικές, αντί να έχουμε, όπως οι Κευνσιανές πολιτικές επιβάλλουν σε περίοδο κρίσης, αντικυκλική παρέμβαση του δημοσίου, να διοχετεύεται χρήμα στην αγορά ώστε να τροφοδοτείται η ζήτηση. Η συνταγή είναι το ακριβώς αντίθετο από τη συνταγή επιτυχίας του Ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου, που αποτελεί μια από τις 3 παραλλαγές του καπιταλισμού, μαζί με τον Αμερικάνικο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό και τον Ασιατικό ¨Κομφουκιανό» καπιταλισμό, που βασίζεται στον κρατικό παρεμβατισμό και σε ένα είδος πατερναλισμού σε εταιρικό επίπεδο.
Η καθαρά πολιτική αυτή προσπάθεια ανατροπής του τρόπου διανομής του κοινωνικού προϊόντος, γίνεται προσπάθεια να εμφανιστεί ως τάχα απόρροια φυσικών γεγονότων, σαν να ήταν μια φυσική καταστροφή. Πχ. η ανατροπή του κράτους πρόνοιας, δικαιολογείται με την ανατροπή των δημογραφικών δεδομένων, αν και ο παραγόμενος πλούτος αυξήθηκε ακόμα περισσότερο, οπότε γιατί δεν θα μπορούσε να συντηρήσει το κράτος πρόνοιας όπως τη δεκαετία του 60; Γιατί έχει αλλάξει ο τρόπος αναδιανομής με μεγέθυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, ο πλούτος μοιράζεται πάρα πολύ πιο άνισα.
Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά της κρίσης. Στην Ελλάδα γνώρισαν όξυνση, επειδή είμαστε ο αδύναμος κρίκος του συστήματος. Γιατί το σύστημα εδώ δεν είναι τόσο ισχυρά οργανωμένο όπως αλλού. Και στο επίπεδο της ιδεολογικής ηγεμονίας (γιατί ποιος έχει εμπιστοσύνη στο ελληνικό δημόσιο), και εξ αιτίας του τρόπο με τον οποίο παράγεται ο πλούτος, όχι με την ομαλή λειτουργία της αγοράς, αλλά ανάλογα με τις προσβάσεις σε υπουργούς..
Η Ελλάδα είναι ο καθρέφτης του μέλλοντος της Ευρώπης,όχι ο μεγάλος ασθενής της. Είναι το αντικείμενο εφαρμογής ενός μείζονος νεοφιλελεύθερου πειράματος που επιταχύνει σε πολύ συμπυκνωμένο χρόνο, τάσεις που έχουν εμφανιστεί σε επίπεδο Ευρώπης γενικότερα.
Όλα αυτά δημιουργούν θεσμικά προβλήματα;
Η κρίση δεν είναι κυρίως νομικό ή οικονομικό ζήτημα, είναι κυρίως πολιτικό. Αφορά στην αναδιανομή ισχύος ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Δεν είναι όμως θεσμικά αδιάφορη. Η μετάβαση στην Ευρώπη το 19ο αιώνα από ένα φιλελεύθερο τυπικό κράτος δικαίου προς ένα κοινωνικό κράτος, συντελέστηκε με αλλαγή συνταγμάτων. Αυτή τη στιγμή, το θεσμικό πλαίσιο είναι «αναχρονιστικό», δεν αντανακλά τις νέες νεοφιλελεύθερες τάσεις, αλλά τη θεσμική πραγματικότητα της χρυσής εποχής του κοινωνικού κράτους. Γι αυτό προσφέρει κάποιες δυνατότητες θεσμικής χρησιμοποίησης νομικών όπλων, αλλά κυρίως, όσοι θέλουν να επιβάλλουν τις νέες κοινωνικές σχέσεις, χρειάζονται ένα νέο σύνταγμα.
Χρειάζονται όμως γι αυτό πολιτικές πλειοψηφίες. Επιχειρούν να το κάνουν από τα πάνω, μέσω της ΕΕ. Ο περίφημος «χρυσός κανόνας των ελλειμμάτων», που προσπαθούν να περάσουν χωρίς δημοψηφίσματα. Οι αλλαγές δεν μπορούν να περάσουν πείθοντας τους λαούς. Γι αυτό, γίνεται επίκληση της αναγκαιότητάς τους σαν να ήταν ανταπόκριση σε μια φυσική καταστροφή, σαν να μην υπάρχει άλλη λύση. Επιχειρούν να εκβιάσουν στη βάση όχι της πειθούς αλλά του φόβου, όχι τη συναίνεση αλλά τη συνθηκολόγηση.
Πως αντιμετωπίζονται τα νομικά δεσμά τα σχετικά με το χρέος;
Έχουν επιχειρήσει την καλύτερη νομική επένδυση:
Τα νέα ομόλογα να υπόκεινται στο Αγγλικό δίκαιο
Να συναφθούν δανειακές συμβάσεις με πρόδηλα αντισυνταγματικούς όρους, όπως η παραίτηση από τους όρους ασυλίας της εθνικής κυριαρχίας
Όλα αυτά δείχνουν την ανασφάλεια που έχουν σε νομικοθεσμικό επίπεδο, για τον απλό λόγο ότι σύμφωνα με το σύνταγμά μας, η Ελληνική βουλή μπορεί ανά πάσα στιγμή να καταγγείλει διεθνείς συμβάσεις. Το πρόβλημα δεν είναι νομικό. Είναι αν καταγγείλεις διεθνείς συμβάσεις, τι θα κάνεις σε επίπεδο οικονομίας και πολιτικών σχέσεων. Δε θέλω να δώσω την εντύπωση ότι ό,τι δανειακές συμβάσεις και να κάνουμε δεν πειράζει, αφού μπορούμε να τις καταγγείλουμε. Υπάρχουν σοβαρότατες δυσμενείς συνέπειες κάθε φορά που επιβαρυνόμαστε πρόσθετα.
Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση;
Επικαλείται το διεθνή κανόνα του διεθνούς δικαίου της «κατάστασης ανάγκης» και που γίνεται παγίως αποδεκτή από όλα τα δίκαια. Όταν ένα κράτος δεν μπορεί να ικανοποιεί τις βασικές κοινωνικές λειτουργίες (δημόσια τάξη, παιδεία, ασφάλεια, υγεία) και ταυτόχρονα να πληρώνει τους δανειστές του, έχουν προτεραιότητα οι βασικές του λειτουργίες. Αυτό δεν οδηγεί απλώς σε αναστολή πληρωμής, αλλά σε μονομερή διαγραφή ενός πάρα πολύ μεγάλου κομματιού του χρέους.
Οι 5 πετυχημένες σχετικές περιπτώσεις είναι η μονομερής αναδιάρθρωση της Ρωσίας το 98, η στάση πληρωμών της Αργεντινής το 2001, η στάση πληρωμών του Ισημερινού το 2008 και η πρόσφατη άρνηση των Ισλανδών να πληρώσουν το χρέος προς τους Ολλανδούς και Βρετανούς τραπεζίτες. Από νομική άποψη τα όπλα υπάρχουν το πρόβλημα δεν είναι νομικό.
Ποιο είναι το βασικότερο ζητούμενο των ημερών;
Να σταματήσουν αυτές οι πολιτικές. Γιατί δεν οδηγούν στον περιορισμό του χρέους. Αλλά και αν ακόμα μπορούσε με κάποιο μαγικό τρόπο το χρέος να πέσει στο 80%, δεν θα έπρεπε κανείς να πληρώσει το τίμημα της διάλυσης της οικονομίας και της κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους. Γιατί το κυριότερο από τις «διαρθρωτικές αλλαγές» είναι η πλήρης αποσάρθρωση οποιασδήποτε προστατευτικής νομοθεσίας υπάρχει σε οποιοδήποτε πεδίο των κοινωνικών σχέσεων. Δεν είναι μόνο οι μειώσεις μισθών. Είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορούμε να διαπραγματευτούμε με τον εργοδότη μας, σε συλλογικό επίπεδο. Δεν επιστρέφουμε πίσω στη δεκαετία του 50, γυρίζουμε πίσω στον καπιταλισμό του 19ου αιώνα, όπου δεν υπάρχει συλλογική διαπραγμάτευση. Αλλά και στο επίπεδο των μικρομεσαίων: Η σχέση μικρών μαγαζιών με μεγάλα supermarketκαι malείναι 52-48. Η προσπάθεια με τις απελευθερώσεις είναι να γίνει 25-75, και το ποσοστό αυτοαπασχολουμένων από 35% σε 11%, όπως στη Γαλλία. Αυτό σημαίνει μαζική φτωχοποίηση – εξαθλίωση.
Μιλάμε για φτωχούς που θα κοιμούνται στα πεζοδρόμια, θα παλεύουν με τους μετανάστες για ένα κομμάτι ψωμί που θα έχει πεταχτεί στους σκουπιδοτενεκέδες, και που θα χρησιμοποιούνται από τους Χρυσαυγίτες και ακροδεξιούς, ακριβώς επειδή θα είναι εξαθλιωμένοι και θα πιστεύουν ότι οι μετανάστες φταίνε για τη δυστυχία τους, ως τάγματα κρούσης απέναντι στους μετανάστες. Αυτό είναι το σενάριο.
Η απάντηση είναι να μην τους επιτρέψουμε να το κάνουν. Όσο και αν οι εκλογές δεν είναι το μείζον, είναι σημαντικό στις επόμενες εκλογές τα κόμματα του μνημονίου να μην έχουν το 50%. Δεν μπορούμε να έχουμε άλλον ρεαλιστικό στόχο γι αυτές ακόμα, γιατί εξ αιτίας των μεγάλων αναπηριών της αριστεράς δεν έχει μπορέσει να γίνει ρεαλιστικό να έχουμε μια εναλλακτική λύση. Είναι μοιραίο να περάσουμε από μια μεταβατική περίοδο ρευστότητας, έως ότου έχουμε το εναλλακτικό. Το κενό από την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος δε θα βγάλει αναγκαστικά θετική εναλλακτική λύση. Αυτό που πρέπει να εξασφαλίσουμε είναι ένα αριστερόστροφο πρόσημο στη ρευστότητα που θα δημιουργηθεί, ώστε η μήτρα των κοινωνικών εξελίξεων να μη βγάλει τέρατα, αλλά πράγματα θετικά για μας.
Παρά τις προσποιητές θριαμβολογίες που προσπαθούν να μας αποπροσανατολίσουν και πάλι
Ενάντια στην προεκλογική ψηφοθηρία που ήδη άρχισε και φιλοδοξεί να μας εγκλωβίσει στα μικροκομματικά ψευδοδιλλήματα του δικομματισμού
Κόντρα στους μονοδρόμους τους που όλοι ξέρουμε πια που οδηγούν
Συζητούμε για την ουσία των προβλημάτων του λαού και του τόπου:
Για το ΜΝΗΜΟΝΙΟ Νο 2, που παρά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του Ελληνικού λαού επέβαλε η κυβέρνηση Παπαδήμ(ι)ου και η τρόικα, με τις ευλογίες της ΕΕ, των τραπεζιτών και του ΣΕΒ.
Για την κατεδάφιση ότι είχε απομείνει από εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα (κατώτατο μεροκάματο, ΣΣΕ, συντάξεις, υγεία, πρόνοια)
Για τη ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ που ξεπουλάει στους δανειστές όλη τη δημόσια περιουσία (με εγγυήσεις Βρετανικού δικαίου)
Για την κατάλυση της ανεξαρτησίας, της Δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας
Για το τι μπορούμε και πρέπει να κάνουμεγια μια λύση σε όφελος του λαού και του τόπου
Αυτά και άλλα πολλά θα κουβεντιάσουμε στην εκδήλωση της 19/3, που διοργανώνει η Επιτροπή Αγώνα Κηφισιάς ενάντια στα μέτρα των Δ.Ν.Τ.- Ε.Ε. – Κυβέρνησης, στο Δημαρχείο Κηφισιάς.
Λάβαμε και δημοσιεύουμε παρακάτω κάλεσμα για την ανεργία πρωτοβουλιών ανέργων (αλλά και εργαζομένων), οι οποίοι και διοργανώνουν πορεία στο υπουργείο εργασίας την Πέμπτη 15 Μαρτίου στην Ομόνοια. Η σημαντική αυτή πρωτοβουλία, στοχεύει να οργανώσει τους ανέργους σε κάθε κλάδο και κάθε γειτονιά, να απαιτήσει εγγραφή τους στα συνδικάτα και να αγωνισθεί για το δικαίωμα στην εργασία αλλά και για ειδικά αιτήματα των ανέργων.
Υποστηρίζουμε αυτήν την προσπάθεια, και σκοπεύουμε να συνεργαστούμε για τη συγκρότηση σχετικών κινήσεων και δράσεων στην περιοχή μας.
ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ
Πορεία στο Υπουργείο Εργασίας την Πέμπτη 15 Μαρτίου, Ομόνοια στις 11 π.μ.
O μεσαίωνας στη ζωή και στα δικαιώματα μας είναι πια εδώ. Με ομοβροντία μέτρων απίστευτης βαρβαρότητας συγκυβέρνηση, εθνικοί και υπερεθνικοί συνεργάτες της και εργοδοσία οδηγούν τους εργαζομένους, τους νέους, τους ανέργους στην εξαθλίωση και στην εξόντωση. Αφού για δεκαετίες οι εργοδότες πλούτισαν και θησαύρισαν από την υπερεκμετάλλευση όλων των εργαζομένων μας ζητάνε να ξαναπληρώσουμε το μεγάλο τους φαγοπότι επικαλούμενοι την κρίση που αυτοί δημιούργησαν χωρίς όμως να την νιώσουν ποτέ.
Εφιάλτης είναι το μέλλον που μας ετοιμάζουν και η ανεργία είναι το βασικότερο συστατικό της συνταγής τους…
Ήδη η ανεργία έχει εκτιναχθεί σε ποσοστό-ρεκόρ, 30% για το 2012, ποσοστό που μεταφράζεται σε περισσότερους από 1.000.000 ανέργους, χωρίς να υπολογίζονται οι νέοι που αναζητούν πρώτη φορά δουλειά, οι ανασφάλιστοι εργαζόμενοι, οι μισοάνεργοι - μισοεργαζόμενοι που δουλεύουν με το κομμάτι
Να ποιοι θέλουν πραγματικά να μας γυρίσουν δεκαετίες πίσω…
Η ανεργία και η αθέατη όψη της (ελαστική εργασία, υποαπασχόληση) είναι αποτέλεσμα των μαζικών απολύσεων, της μη ανανέωσης συμβάσεων στο όνομα της κρίσης, των χιλιάδων λουκέτων. Κυρίως, όμως, είναι αποτέλεσμα των στρατηγικών επιλογών του κεφαλαίου όπως εκφράστηκαν από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και την εργοδοσία που επεκτάθηκαν με τον παροξυσμό της κρίσης και των Μνημονίων. Είναι σαφές πως Συγκυβέρνηση-Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ.-Κεφάλαιοεπιδιώκουν να διαλύσουν κάθε έννοια αξιοπρεπούς εργασίας κι αμοιβών, αξιοποιώντας την στρατιά απελπισίας που αυτοί δημιούργησαν. Έτσι, λοιπόν, χρησιμοποιούν την ανεργία ως μοχλό πίεσης και τρομοκράτησης των εργαζόμενων, ως μοχλό πίεσης για τον αφανισμό των συλλογικών μας δικαιωμάτων.
Απέναντι στον εκβιασμό της πείνας και της εξαθλίωσης, της ηττοπάθειας, της ατομικής ευθύνης και ενοχής οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, Έλληνες και μετανάστες, είναι επιτακτική ανάγκη να αποκτήσουμε φωνή, να σπάσουμε την απομόνωση, να σταθούμε αλληλέγγυοι και να ζητήσουμε την αλληλεγγύη από όλους τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, τις λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς, τα κινήματα «δεν πληρώνω». Μα πάνω από όλα να διεκδικήσουμε το δικαίωμα μας στη δουλειά και την αξιοπρέπεια, να βγάλουμε εμείς τους από πάνω, μια για πάντα στην ανεργία.
