Κινητοποιήσεις εργαζομένων απέναντι στο ξεπούλημα ΛΑΡΚΟ - ΔΕΗ

Η Επιτροπή Αγώνα Κηφισιάς καταγγέλλει την πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που στα πλαίσια των δεσμεύσεων της για τη 4^η αξιολόγηση αλλά και των δικών της επιλογών που είναι επιλογές του ΣΕΒ και της μεγαλοεργοδοσίας, προχωράει στο ξεπούλημα κάθε  Δημόσιου αγαθού και περιουσίας.

Στα πλαίσια αυτά εκτός από το Νερό, έβαλε στο στόχαστρο την Ενέργεια και τον Ορυκτό Πλούτο της χώρας. Ξεκίνησε με το ξεπούλημα της ΔΕΗ και ακολουθεί το ξεπούλημα της ΛΑΡΚΟ.

  

Με το ξεπούλημα δύο λιγνιτωρυχείων της ΔΕΗ και ενός ακόμη λιγνιτικού ορυχείου στη Φλώρινα, υπονομεύει την Ενεργειακή ασφάλεια της χώρας και κάνει το ηλεκτρικό ρεύμα αντικείμενο επιχειρηματικής κερδοσκοπίας.

Με το ξεπούλημα της ΛΑΡΚΟ, χάνεται από το Ελληνικό Δημόσιο μια μεταλλευτική βιομηχανία μοναδική στην Ευρώπη και από τις πρώτες σε παγκόσμιο επίπεδο, που αξιοποιεί τον ορυκτό πλούτο της Πατρίδας, που παράγει υψηλής ποιότητας σιδηρονικέλιο, αξιοποιώντας δικά της Νικελιούχα μεταλλεύματα που είναι διάσπαρτα σε ένα εκατομμύριο στρέμματα Ελληνικής γης, στηρίζοντας την Εθνική Οικονομία με την εισαγωγή καθημερινά ξένου συναλλάγματος της τάξεως του ενός εκατομμυρίου δολαρίων. Tα εξερευνημένα και μόνο Νικελιούχα κοιτάσματα σημερινής αξίας περί τα 20 δις € ετοιμάζονται να παραδοθούν σε μονοπωλιακούς μεταλλευτικούς κύκλους.

Καλούμε την Κυβέρνηση

• Να αποσύρει τώρα το νομοσχέδιο για το ξεπούλημα της ΔΕΗ
• Να πάρει άμεσα αποφάσεις για την διασφάλιση του Δημόσιου Χαρακτήρα της ΛΑΡΚΟ

Στηρίζουμε τον αγώνα των εργαζόμενων των εργαζόμενων της ΔΕΗ και της ΛΑΡΚΟ που απεργούν και διαδηλώνουν αύριο στις 10 πμ στο Κέντρο της Αθήνας και καλούμε όλους τους εργαζόμενους να πάρουν μέρος στις κινητοποιήσεις.

Παράλληλα καλούμε αύριο τους συνταξιούχους να πάρουν μέρος την ίδια ώρα στην διαδήλωση που οργανώνουν τα Συνταξιουχικά Σωματεία διαμαρτυρόμενα για την καταλήστευση των ταμείων τους και για το κόψιμο των συντάξεων.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ 

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΠΟΥΛΗΘΕΙ Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΠΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ

________________________________________________

Δείτε εδώ ανάλυση για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές επιπτώσεις του.

Ολόκληρο το σχέδιο ξεπουλήματος της χώρας - οικονομικές αλλά και κοινωνικές - πολιτικές οι επιπτώσεις

Δημοσιεύουμε παρακάτω το πλήρες σχέδιο ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας από το ΤΑΙΠΕΔ, από επίσημη παρουσίαση του ΤΑΙΠΕΔ με ημερομηνία 30 Ιουλίου 2015, 15 μέρες μετά τη συμφωνία κορυφής για το 3ο μνημόνιο και την ψήφιση του 1ου προαπαιτούμενου νόμου. Το λάβαμε από μέλος της Επιτροπής Αγώνα Κηφισιάς και το δημοσιεύουμε ολόκληρο εδώ

ΟΛΠ, ΟΛΘ και 10 περιφερειακά λιμάνια

ΟΣΕ - ΤΡΑΙΝΟΣΕ

14 Περιφερειακά Αεροδρόμια

Εγνατία Οδός και οι άλλες Εθνικές Οδοί

Μαρίνες Αλίμου, Νέας Επιδαύρου, Ύδρας, Πόρου, Χίου, Πύλου κ.ά. σε όλη την Ελλάδα

ΕΥΑΘ και ΕΥΔΑΠ

ΔΕΗ

Το κείμενο είναι στα Αγγλικά (όπως άλλωστε και τα μνημόνια που ψηφίζονται από τη βουλή τα τελευταία 5 χρόνια), με Ελληνική μετάφραση στα κύρια σημεία του από το μέλος της Επιτροπής μας (το οποίο και ευχαριστούμε)

Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας:

• Παραδίδει σε ιδιώτες κρίσιμης σημασίας για τις λαϊκές ανάγκες υποδομές (νερό, ρεύμα, συγκοινωνίες, επικοινωνίες), ορισμένες από τις οποίες είναι κρίσιμες και από άποψη εθνικής ασφάλειας (ΟΤΕ, αεροδρόμια κλπ)
• Η περιουσία του δημοσίου, που δημιουργήθηκε με χρήματα του Ελληνικού λαού, ξεπουλιέται κακήν - κακώς και με εξευτελιστικό τίμημα, εκατοντάδες (και χιλιάδες) φορές κάτω από την πραγματική της αξία. Οι αγοραστές, γνωρίζοντας τη μνημονιακή υποχρέωση του ξεπουλήματος με συγκεκριμένες μάλιστα προθεσμίες, χαμηλώνουν ακόμα πιο πολύ το τίμημα και χειροτερεύουν (σε όφελός τους) τους όρους. Για παράδειγμα, η Fraport (αγοραστής των 14 περιφερειακών αεροδρομίων) φέρεται τώρα απρόθυμη να τηρήσει αυτά για τα οποία είχε δεσμευτεί στην περσινή προσφορά της. Ζητά «να της παρασχεθούν αδιαμφισβήτητες εγγυήσεις για την παραχώρηση», ενώ «δυσκολεύεται να εξασφαλίσει χρηματοδότηση εξαιτίας του ρίσκου της χώρας»!
• Πωλήσεις δημόσιας περιουσίας κάτω από τέτοιες συνθήκες, αποτελούν θερμοκήπιο διαφθοράς και σκανδάλων. Για παράδειγμα,  "Η εκποίηση των 28 δημοσίων κτιρίων έφτασε μετά από παρεμβάσεις πολιτών στην εισαγγελέα διαφθοράς, ασκήθηκε δίωξη κατά στελεχών του ΤΑΙΠΕΔ για απιστία κατά του δημοσίου σε βαθμό κακουργήματος και επιδικάστηκε πρόστιμο 600 εκ ευρώ. Επίσης, η ιδιωτικοποίηση του Αστέρα Βουλιαγμένης σταμάτησε γιατί το ΣτΕ  δεν έκανε δεκτό το ΕΣΧΑΔΑ" (απόσπασμα από κοινή ανακοίνωση τριών κινημάτων ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις).
• Το δημόσιο χάνει έσοδα πολλαπλάσια από το τίμημα της πώλησης, το οποίο συνήθως το λαμβάνει σε δόσεις, αν το λάβει τελικά (γιατί έχουμε και περιπτώσεις που δεν το λαμβάνει). Και πάλι το παράδειγμα αφορά στη Fraport: H Fraport θα πληρώσει στο Ελληνικό Δημόσιο μόνο 1,234 δις ευρώ, όσα είναι τα τριετή καθαρά έσοδα του κράτους από αυτά τα αεροδρόμια, εκ των οποίων τα 520 εκατ. θα κληθεί το Δημόσιο να επιστρέψει στην Ε.Ε. ως απραγματοποίητα έργα ΕΣΠΑ που ήδη τρέχουν. Την ίδια στιγμή μάλιστα που η επίσης γερμανική εταιρία διαχείρισης του Αερολιμένα Αθηνών (Hochtief) καθυστερεί να πληρώσει ΦΠΑ 1,4 δις στο κράτος. Ο δε ιδιώτης επενδυτής θα εισπράξει πάνω από 22 δισ. ευρώ στα 40 χρόνια της παραχώρησης.
• Τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις πάνε στην εξυπηρέτηση της μαύρης τρύπας του χρέους, δηλαδή σε ένα βαρέλι δίχως πάτο, με μόνους ωφελημένους, εκτός από τους αγοραστές, τους δανειστές. Όπως δηλώνει ο Μάικλ Χάντσον, καθηγητής οικονομικών και σύμβουλος πολλών κυβερνήσεων: “Σήμερα η Ελλάδα δεν έχει τα αναγκαία έσοδα να αποπληρώσει τα δάνεια της. ‘Eτσι της λένε.  Εάν δεν έχετε να πληρώσετε, να δώσετε την περιουσία σας. Όμως, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο κανένα κυρίαρχο κράτος δεν μπορεί να στερηθεί την περιουσία του. Εδώ δεν είναι μόνο το ότι γίνεται υπέρβαση της δημοκρατίας αλλά απορρίπτεται ο ίδιος ο ορισμός του κυρίαρχου κράτους σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. ‘Αρα είναι κάτι πολύ πιο σοβαρό από μια επίθεση στη δημοκρατία, είναι ένας διευρωπαικός πόλεμος”.
• Η περιουσία παραδίδεται απαλλαγμένη από βάρη (πχ. χρέη κλπ), τα οποία φορτώνονται στον Ελληνικό λαό. Πρόσφατο παράδειγμα ο νόμος που ψηφίστηκε στις 16 Οκτώβρη 2015, που διαγράφει τα χρέη της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και του ΟΣΕ προς το Δημόσιο, φορτώνοντάς τα στον Ελληνικό λαό, για να γίνει η πώληση πιο επωφελής για τον αγοραστή.
• Μόνο το κερδοφόρο κομμάτι της περιουσίας πωλείται, αφήνοντας το ζημιογόνο τμήμα στο δημόσιο, με ότι αυτό συνεπάγεται για τα έσοδα του δημοσίου. Ο ίδιος ο νυν αναπληρωτής υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, Χρήστος Σπίρτζης, τόνιζε παλαιότερα σε Γερμανούς δημοσιογράφους: «Η πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης να πουλήσει 14 από τα κερδοφόρα αεροδρόμια και τα άλλα, τα μη κερδοφόρα, τα προβληματικά, πάνω από 30 αεροδρόμια δηλαδή που δεν έχουν κέρδη και πρέπει να συνεχίσουν να επιδοτούνται, παραμένουν στο ελληνικό δημόσιο. Αυτό είναι ένα μοντέλο που δεν έχει εφαρμοστεί πουθενά στην Ευρώπη. Αυτό ταιριάζει περισσότερο σε μια τριτοκοσμική αποικία παρά σε μια χώρα μέλος της ΕΕ.». Είναι ο ίδιος υπουργός που θα εφαρμόσει τώρα την τριτοκοσμική αυτή συμφωνία!
• Οι ιδιώτες, που αγοράζουν τη δημόσια περιουσία με μοναδικό σκοπό το κέρδος, θα αυξήσουν τα τιμολόγια και τις τιμές για τον καταναλωτή, αδιαφορώντας για τις λαϊκές ανάγκες. Παραδείγματα είναι γνωστά από το παρελθόν της χώρας, με την ΟΥΛΕΝ στο νερό και την Πάουερ στο ρεύμα (δείτε εδώ). Αλλά και στις μέρες μας, όπου οι ιδιωτικοποιημένες εταιρείες νερού απέτυχαν πλήρως σε όλη την υφήλιο και γυρίζουν ξανά στο δημόσιο έλεγχο (πχ. Παρίσι)

• Έτσι, βασικές κοινωνικές υπηρεσίες, που το κράτος υποχρεούται να παρέχει δωρεάν στους πολίτες του, γίνονται πλέον αντικείμενο κερδοσκοπίας από το κεφάλαιο, με το κράτος να μην έχει πλέον δυνατότητα παρέμβασης σε τιμολόγια και όρους παροχής υπηρεσιών (πχ. για ευπαθείς ομάδες), παρά μόνο ίσως κατόπιν αδράς επί πλέον αμοιβής προς τους ιδιώτες ιδιοκτήτες.  
• Οι ιδιώτες όμως δεν επενδύουν (γιατί επενδύσεις = κόστος), ιδίως σε τομείς όπου οι επενδύσεις έχουν τεράστιο κόστος (όπως στην ηλεκτρική ενέργεια) αρκούμενοι στην επέκταση του πελατολογίου τους (= κέρδος). Τα αποτελέσματα είναι γνωστά: Το πρώτο καθολικό Black out στις ΗΠΑ και τον Καναδά έγινε το 2003, λίγα χρόνια μετά την ιδιωτικοποίηση του ηλεκτρικού ρεύματος, γιατί οι ιδιωτικές εταιρίες δεν επένδυαν σε εργοστάσια παραγωγής, αλλά προσπαθούσαν μόνο να κερδίσουν νέα πελατεία χωρίς δυνατότητα να εξυπηρετήσουν τη νέα ζήτηση.
• Οι ιδιώτες εφαρμόζουν αντεργατικές πολιτικές, με απολύσεις, μείωση προσωπικού (και αντίστοιχα μείωση ποιότητας υπηρεσιών και ασφάλειας των εργαζομένων). Παράδειγμα τα έργα και ημέρες της Fraport, αγοραστή των 14 κερδοφόρων περιφερειακών αεροδρομίων της χώρας, σε άλλα αεροδρόμια που έχει στην κατοχή της.
• Οι αγοραστές εξυπηρετούν με τις αγορές τους τα δικά τους συμφέροντα αλλά και τα συμφέροντα των χωρών τους, μιας που πολλές φορές είναι κρατικές εταιρίες (πχ. η Deutsche Telecom, αγοραστής του ΟΤΕ και η Fraport αγοραστής των 14 αεροδρομίων), και όχι του Ελληνικού λαού και της χώρας. Κατά δήλωση του Καθηγητή κύριου Rudolf Hickel, από Πανεπιστήμιο της Βρέμης: «Στην ουσία, λαμβάνει χώρα μια αλλαγή της ιδιοκτησίας ενός αριθμού εύρωστων ελληνικών κρατικών επιχειρήσεων σε γερμανικά χέρια. Και εν κατακλείδι, είναι σημαντικό να σημειώσουμε, ότι τα κέρδη, τα σημαντικά κέρδη που εμφανίζουν αυτά τα 14 αεροδρόμια, στην ουσία αντί να διοχετεύονται στα ελληνικά δημόσια ταμεία, θα πηγαίνουν κατ' ευθείαν σε Γερμανικά δημόσια ταμεία.»
• Τέλος, η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας εντάσσεται στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της ιδιωτικοποίησης όλων των δυνάμει κερδοφόρων δραστηριοτήτων που σήμερα ανήκουν στο κράτος, με τη μετατροπή τους σε κερδοφόρες, μέσω:
• Αύξησης τιμολογίων, που εφαρμόζονται συνήθως λίγο πριν τις ιδιωτικοποιήσεις, για να μην καταλάβει ο λαός το κόλπο, να μην είναι σαφής η ταξική φύση των σχετικών στατιστικών πριν και μετά την ιδιωτικοποίηση, και για να σιγουρευτεί ο επενδυτής για τα κέρδη του. 
• Της σχεδιασμένης απόλυτης υποβάθμισης των δημόσιων ανταγωνιστικών δομών (πχ. στη υγεία, την παιδεία, τις συγκοινωνίες και την ασφάλιση) ώστε η "πελατεία" να οδηγηθεί σχεδόν αναγκαστικά στον ιδιωτικό τομέα 
• Της παράδοσης των δικτύων (π.χ. διανομής ενέργειας, φυσικού αερίου, νερού, σιδηροδρόμων, εθνικών οδών), που σημειωτέον έχουν και το μεγαλύτερο κόστος κατασκευής, επίσης σε ιδιώτες (όπου αυτό συμφέρει) ή του ελέγχου τους από "ανεξάρτητες" αρχές (αν δε συμφέρει η ιδιωτικοποίηση), που θα διασφαλίζουν την κερδοφορία των ιδιωτών παρόχων υπηρεσιών. Έτσι, το δίκτυο της ΔΕΗ (που δημιουργήθηκε με τεράστιο κόστος για τον Ελληνικό λαό), ή οι γραμμές του ΟΣΕ, θα χρησιμοποιούνται από ιδιωτικές "εταιρίες λειτουργίας", που θα τις εκμεταλλεύονται χωρίς να ξοδεύουν δεκάρα για την ανάπτυξή τους, κερδίζοντας (χωρίς κόστος) πελάτες - καταναλωτές.
• Αφήνουν δε στο κράτος όλες τις άλλες ζημιογόνες δραστηριότητες εξυπηρέτησης του κεφαλαίου που αυτοί οι ίδιοι δε θέλουν να αναλάβουν (όχι βεβαίως τις κοινωνικές του υπηρεσίες, τις οποίες θέλουν με λύσσα να εξαφανίσουν), για να τις εκμεταλλεύονται, και να καταγγέλλουν μετά το κράτος για ανικανότητα, αφού είναι ζημιογόνο.
• Αυτή η πολιτική υπονομεύει επίσης και κάθε προσπάθεια κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής, αφού:
• Παραδίδει ολόκληρη την οικονομική ζωή στο κεφάλαιο, ενισχύοντας έτσι και την άμεση πολιτική του δύναμη.
• Συρρικνώνει μέχρι εξαφανίσεως το κράτος, και έτσι και την αρχική (τη στιγμή της πολιτικής και κοινωνικής αλλαγής) δυνατότητα μιας νέας λαϊκής κυβέρνησης
• Βαθαίνει την εξάρτηση (δυσκολεύοντας έτσι τη δυνατότητα άσκησης ανεξάρτητης πολιτικής από μια λαϊκή κυβέρνηση)
• Αυξάνει δραματικά τις ανισότητες (και έτσι ενισχύει δραματικά και το συσχετισμό δύναμης υπέρ του κεφαλαίου και κατά των λαϊκών τάξεων)
• Καταστρέφει το λαό και τη χώρα, δημιουργώντας πιεστικές ανάγκες άμεσης αναστροφής της πορείας και ανακούφισης του λαού σε περίπτωση κοινωνικής αλλαγής, αλλά και άμεσες ανάγκες ανακούφισης και αντίστοιχα καθήκοντα για το κίνημα ήδη από σήμερα.  
• Ενισχύει την ιδεολογική κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού, αφού εμφανίζει τη δική του πολιτική ως επικρατούσα, και ως εκ τούτου ως "ρεαλιστική", ως τη μόνη εν τέλει εναλλακτική (TINA: There Is No Alternative). Τι κι αν αυτή η πολιτική προτάθηκε ήδη από τη δεκαετία του 50, αλλά απέτυχε παταγωδώς παντού όπου υπήρχε στοιχειώδης δημοκρατία; Τι κι αν χρειάστηκε, από τη Χιλή του 1973 μέχρι το Ιράκ και την Ελλάδα του σήμερα, οι υποστηρικτές της να εκμεταλλευτούν (ή να δημιουργήσουν) μια σειρά από τρομακτικά σοκ (αιμοσταγείς χούντες, βασανιστήρια, πολέμους, φυσικές καταστροφές, χρέος) για να την επιβάλουν; Τι κι αν παντού όπου τελικά επιβλήθηκε ο νεοφιλελευθερισμός, πέτυχε μόνο την εξαθλίωση της τεράστιας πλειοψηφίας του πληθυσμού, την τεράστια αύξηση του χάσματος πλουσίων και φτωχών, την κατάργηση της δημοκρατίας και την καταστροφή ολόκληρων χωρών;  
• Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι το κράτος είναι αθώο του αίματος: Και τα συμφέροντα του κεφαλαίου υπηρετεί, και την εξάρτηση της χώρας (και του ίδιου) εντείνει, και τα βάρη στο λαό ρίχνει (βλέπε ΦΠΑ, φοροληστεία των φτωχών, επιδοτούμενα από τους καταναλωτές "κοινωνικά" τιμολόγια της ΔΕΗ κλπ). Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές σήμερα, την εποχή των μνημονίων. Αλλά το ξεπούλημα της περιουσίας του αποτελεί μια ποιοτική μεταβολή προς το χειρότερο, προς την ακραία νεοφιλελεύθερη διαχείρηση, με παράδοση ολόκληρης της κοινωνίας απ' ευθείας στο μεγάλο κεφάλαιο, ενώ ταυτόχρονα βαδίζει στην κατεύθυνση της αδιαμεσολάβητης εξουσίας του κεφαλαίου, σε στυλ Μπερλουσκόνι. 
• Έτσι, αυτή η πολιτική βρίσκεται σε απόλυτη αντίθεση με την πολιτική του λαϊκού κινήματος και τη στρατηγική της αριστεράς, οποιασδήποτε απόχρωσης. Δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν μια από τις "αποδεκτές" τακτικές που μπορεί να εφαρμόσει μια αριστερή κυβέρνηση τάχα συγκυριακά, να αποδεχτεί μια αριστερή αντιπολίτευση, ή να γίνει ανεκτή από το λαϊκό κίνημα, αφού αποτελεί κεντρικό στοιχείο της αντίπαλης στρατηγικής.
• Για του λόγους αυτούς, η αντιμετώπιση του ξεπουλήματος των "ασημικών" του δημοσίου, πρέπει να αντιμετωπισθεί από το λαϊκό κίνημα ως αυτό που πραγματικά είναι: Μια πολιτική καταστροφική για το λαό και τη χώρα, που ευνοεί τους λίγους και εξαθλιώνει τους πολλούς, ενταγμένη στη στρατηγική του κέρδους του κεφαλαίου και της πολιτικής κυριαρχίας του κατεστημένου.

_____________________________________________________________

Δείτε από το site του ΤΑΙΠΕΔ:

Αποκρατικοποιήσεις σε εξέλιξη

Επικείμενες Αποκρατικοποιήσεις

Ολοκληρωμένες Αποκρατικοποιήσεις

Επίσης:
55 δράσεις ιδιωτικοποιήσεων που έπρεπε να εκτελέσει η ελληνική κυβέρνηση μέσα στους επόμενους δύο μήνες από την υπογραφή του μνημονίου (έχουν καθυστερήσει λόγω εκλογών). Το έγγραφο κατατέθηκε από τον Γερούν Ντάισεμπλουμ, κατά την διαδικασία της έγκρισης του Μνημονίου από την Ολλανδική Βουλή, και βασίζεται στο ευρύτερο πρόγραμμα που δημοσιεύουμε. Η μετάφραση του κειμένου έγινε από το The Press Project.

Αλλά δείτε όμως και την άλλη άποψη:

Για τα αεροδρόμια
Για το νερό
Για τα λιμάνια
Για τον ΟΣΕ και την ΤΡΑΙΝΟΣΕ (ντοκιμαντέρ της infowar)
Για το νέο ΤΑΙΠΕΔ

Δείτε επίσης παρακάτω το ντοκιμαντέρ της Infowar "Catastroika", που αναφέρεται στις ιδιωτικοποιήσεις του «Καπιταλισμού της Καταστροφής» όπως εύστοχα έχει ονομαστεί ο καπιταλισμός της εποχής μας:

CATASTROIKA - Multilingual από infowar

Κινητοποιήσεις ενάντια στο ξεπούλημα της ΔΕΗ

Την Πέμπτη 3/7 το απόγευμα, πραγματοποιήθηκε Παναττικό συλλαλητήριο έξω από τα κεντρικά γραφεία της ΔΕΗ στην οδό Χαλκοκονδύλη, όπου από το πρωί οι εργαζόμενοι έχουν προχωρήσει σε συμβολικό αποκλεισμό. Ακολούθησε πορεία προς το Σύνταγμα. 


Στην πορεία που οργανώθηκε από τη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ παρευρέθησαν αντιπροσωπείες συνδικάτων, πολιτικών κομμάτων της αντιπολίτευσης, δημοτικών παρατάξεων, τοπικών πρωτοβουλιών (μεταξύ τους και η Επιτροπή Αγώνα Κηφισιάς) και πλήθος άλλων φορέων που αντιτίθενται στο ξεπούλημα της "μικρής ΔΕΗ" και συμπαρίστανται στον αγώνα των εργαζομένων της επιχείρησης. 

Δείτε παρακάτω στιγμιότυπα από τη συγκέντρωση και πορεία, όπως τα κατέγραψε κάμερα της Επιτροπής Αγώνα Κηφισιάς:

Για την Παρασκευή οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ έδωσαν νέο ραντεβού στις 12:00 το μεσημέρι στα δικαστήρια στην Ευελπίδων όπου στις 13:00 θα συζητηθεί στο Πρωτοδικείο Αθηνών η προσφυγή της ΔΕΗ, που ζητάει να κριθεί παράνομη και καταχρηστική η απεργιακή κινητοποίηση των εργαζομένων της επιχείρησης.

Βίντεο από την προβολή της CATASTROIKA και τη σχετική συζήτηση στην Ερυθραία

Το απόγευμα της 24 Οκτωβρίου 2012, στην αίθουσα του πνευματικού κέντρου της Νέας Ερυθραίας (βίλα Κώστα), προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ CATASTROIKA, σε εκδήλωση που διοργανώθηκε από την Επιτροπή Αγώνα Κηφισιάς. Στην εκδήλωση μίλησε εκ μέρους των συντελεστών του, ο επιστημονικός σύμβουλος του ντοκιμαντέρ, οικονομολόγος Λεωνίδας Βατικιώτης.

Μετά από σύντομο χαιρετισμό και την επισήμανση ότι ο Δήμος Κηφισιάς, με το χαράτσι που επέβαλε πρόσφατα στη μέχρι σήμερα δωρεάν διάθεση των αιθουσών του δήμου σε φορείς της πόλης μας, οδηγεί την περιοχή σε πολιτιστική και γενικότερη υποβάθμιση, προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ σε 2 τμήματα. Μπορείτε να το δείτε ολόκληρο παρακάτω:


CATASTROIKA από infowar

Ανάμεσα στα 2 μέρη του ντοκιμαντέρ, έγινε συζήτηση.

Η εισήγηση του Λεωνίδα Βατικώτη

Αρχικά πήρε το λόγο ο Λεωνίδας Βατικιώτης, που είπε τα εξής:

Αυτό που θέλω να παρουσιάσω περισσότερο είναι το σκεπτικό που υπήρχε πίσω από το φιλμ, και όσα δείχνει το φιλμ να σας τα πω με μια σαφήνεια.

Οι δυσκολίες του εγχειρήματος

Κατ’ αρχήν είχαμε δυο μεγάλες δυσκολίες:

Η πρώτη δυσκολία ήταν ότι δεν υπήρχε βιβλιογραφία ούτε επιστημονική αρθρογραφία που να στέκεται κριτικά απέναντι στο φαινόμενο των ιδιωτικοποιήσεων, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις. Αυτό το ξανασυναντήσαμε και πέρυσι όταν φτιάχναμε το debtocracy, όταν θέλαμε να μιλήσουμε για το δημόσιο χρέος. Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, που η χρεοκοπίες είναι η δεύτερη φύση της, δεν υπάρχουν στην Ελλάδα βιβλία για το δημόσιο χρέος και τη χρεοκοπία. Κατά τη γνώμη μας καθόλου τυχαία, αφού έτσι επιχειρείται να «κλείσουν οι κουρτίνες», να μην υπάρξει δημόσια συζήτηση επί του θέματος.

Το δεύτερο εμπόδιο ήταν το εμπόδιο της χρηματοδότησης. Επιλέξαμε και πάλι να ακολουθήσουμε τη μορφή που είχαμε ακολουθήσει και στο πρώτο φιλμ, δηλαδή απευθυνθήκαμε στο κόσμο, αποκλείσαμε εταιρείες, κόμματα κλπ, δεχθήκαμε μόνο πρόσωπα και κινηματικές συλλογικότητες (δημοτικές κινήσεις, φοιτητικούς συλλόγους κλπ).

Πως επιλέχθηκε το θέμα

Τέτοια εποχή πέρυσι μας απασχολούσε το θέμα του 2^ου φιλμ. Καταλήξαμε στις ιδιωτικοποιήσεις για τους εξής λόγους:

1)  Γιατί αποτελούν το λεπτό σημείο από το οποίο εξαρτάται αν θα υλοποιηθεί το μνημόνιο, αν θα προχωρήσει το σχέδιό τους. Επειδή θέλουμε να συμβάλουμε στο να υπονομευθεί το σχέδιο της τρόικας και των μνημονίων, επιλέξαμε τις ιδιωτικοποιήσεις για να συμβάλουμε στην ανατροπή αυτών των πολιτικών. Από την αρθρογραφία των κυριακάτικων εφημερίδων φαίνεται ότι περιμένουν να εισπράξουν ανάμεσα σε 9 και 40 δις, τόσο μικρή απόκλιση, προκειμένου να καλυφθούν οι μαύρες τρύπες στη χρηματοδότηση της οικονομίας.

2)  Γιατί αποτελεί τη διαχωριστική γραμμή με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΛΑΟΣ, της ΔΗΜΑΡ, και όσους "φλερτάρουν" με μορφές άμεσων ή έμμεσων ιδιωτικοποιήσεων

3)  Γιατί αποτελούν στρατηγική επιλογή των οικονομικών και πολιτικών ελίτ, και φαίνεται αυτό πεντακάθαρα, αν δούμε πως από τη δεκαετία του ’80 ακόμα, η ΕΕ  με άπειρες  ντιρεκτίβες, που εκείνη την εποχή δε φαινόταν καθαρά το πραγματικό επίδικό τους,  την «απελευθέρωση των αγορών» όπως έλεγαν για να μη χρησιμοποιήσουν κακόηχες λέξεις, που όμως αυτό που άφηναν πίσω τους ήταν καθαρές ιδιωτικοποιήσεις και απόσυρση του δημοσίου από τομείς της κοινωνικής δραστηριότητας.της Ε.Ε. ήδη από τη δεκαετία του '80 προς αυτή την κατεύθυνση.

Γιατί οι ιδιωτικοποιήσεις είναι πολύ αρνητική εξέλιξη;

Κατά την άποψή μας, και αυτό που θέλαμε να δείξουμε με το φιλμ, οι ιδιωτικοποιήσεις αποτελούν οπισθοδρόμηση, μια πολύ αρνητική εξέλιξη για 10 πολύ συγκεκριμένους λόγους:

1)   Οι ιδιωτικοποιήσεις σημαίνουν υπονόμευση της δημοκρατίας. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι κανένα κόμμα από αυτά που εφαρμόζουν με λυσσώδη επιμονή τις ιδιωτικοποιήσεις δεν τις εξήγγειλε προεκλογικά. Δε βγήκε για παράδειγμα η ΝΔ να πει προεκλογικά ότι θα χαρίσω στον Σάλα την Αγροτική τράπεζα, σε πολύ χαμηλότερη τιμή ακόμα και από αυτήν που είχε προθυμοποιηθεί να πληρώσει πριν από λίγους μήνες. Το σημαντικότερο είναι ότι οι ιδιωτικοποιήσεις θα δημιουργήσουν ένα οικονομικό apart-hide. Παύουν πια τα αγαθά και οι υπηρεσίες που προσέφεραν μέχρι τώρα οι ΔΕΚΟ να προσφέρονται για όλους τους πολίτες, όπως γίνεται σε δημοκρατικές χώρες.

2)   Αυτό θα γίνει κατ’ αρχήν μέσα από την άνοδο των τιμολογίων. Παρατηρούμε μάλιστα ότι πριν γίνει η ιδιωτικοποίηση, πριν περάσει για παράδειγμα ο ΟΤΕ στη Deutsche Telecom, τα τιμολόγια είχαν ακολουθήσει συνεχή αυξητική πορεία, προκειμένου να μπορεί να τις πάρει ο ιδιώτης και να αποφέρoυν κέρδη. Το αποτέλεσμα είναι ότι μεγάλο μέρος της κοινωνίας αποκόβεται από αυτές τις υπηρεσίες. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε δει απαγορευτικές αυξήσεις στις τιμές των ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων. Μια συνηθισμένη όμως εικόνα σε χώρες του τρίτου κόσμου, όπου το ρεύμα για παράδειγμα ανήκει σε ιδιώτες, είναι να βλέπεις από κάθε κολώνα της εθνικής ΔΕΗ να φεύγουν εκατοντάδες καλώδια που πηγαίνουν στα σπίτια. Είναι το «ρεύμα των φτωχών» αυτό. Είναι κόσμος που δεν μπορεί να πληρώνει τα τιμολόγια και «κλέβει» από τις κολώνες τις ΔΕΗ. Συνηθισμένο είναι επίσης να διαβάζεις στις εφημερίδες πόσοι σκοτώνονται επιχειρώντας να συνδέσουν παράνομα το σπίτι τους στο δίκτυο της εθνικής ΔΕΗ. Πρόκειται για φαινόμενο που παίρνει τόσο μεγάλες διαστάσεις επειδή είναι εξωφρενικά τα τιμολόγια των ιδιωτικοποιημένων ΔΕΗ ανά τον κόσμο.

3)  Οι ιδιωτικοποιήσεις συμβαδίζουν πάντα με την υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών. Ένα από τα πρώτα μέτρα που εφάρμοσε η κυβέρνηση για να ανοίξει το δρόμο για την ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ ήταν η κατάργηση των δρομολογίων. Δρομολόγια προσβάσιμα στα πιο φτωχά στρώματα της Ελληνικής επαρχίας κόπηκαν. Στις ΗΠΑ, τη Μέκκα του καπιταλισμού, όπως θα δείτε στο ντοκιμαντέρ, συνέβη το μεγαλύτερο Black out μέχρι τότε ηλεκτρικής ενέργειας, ακριβώς λόγω της ιδιωτικοποίησης. Γιατί συνέβη το εξής απλό: Όταν άνοιξε η αγορά, όπως θέλουν να γίνει και εδώ, κανένας δεν πήγε να επενδύσει στην παραγωγή ρεύματος. Όλοι νοίκιαζαν χώρο από τα καλώδια της «ΔΕΗ», και συναγωνίζονταν ποιος θα εξαπατήσει περισσότερο τον κόσμο πουλώντας του ένα προϊόν που όλο και λιγότερο παραγόταν, επειδή απαιτούνται τεράστιες επενδύσεις για να ανοίξεις λιγνιτικές μονάδες.

4)  Ιδιωτικοποιήσεις σημαίνουν πλήγμα στα δημόσια έσοδα, όξυνση της δημοσιονομικής κρίσης. Ο νεοφιλελευθερισμός λέει το εξής απλό: Να ξεπουλήσουμε, να βελτιωθούν τα δημόσια οικονομικά. Είναι πολιτική απάτη αυτό το επιχείρημα. Θυμηθείτε σε πόσες ΔΕΚΟ εμείς ως φορολογούμενοι έχουμε πληρώσει άπειρα χρήματα για να προωθηθούν προγράμματα δημοσίων επενδύσεων, επιχειρησιακά σχέδια που στόχευαν στο να έχουν αυτές οι επιχειρήσεις μια παραγωγική επάρκεια. Κι όταν έρχεται η στιγμή που αυτά τα σχέδια πρέπει να αποδίδουν, τότε ακριβώς πουλιούνται στους ιδιώτες αντί πινακίου φακής τις περισσότερες φορές. Όταν το δημόσιο θα μπορούσε να αρχίζει να εισπράττει, τότε αυτές οι επιχειρήσεις πηγαίνουν στους ιδιώτες. Εμείς βάλαμε το κόστος των επενδύσεων και ο ιδιώτης έρχεται να εισπράξει τα έσοδα. Χαρακτηριστική περίπτωση για τη ζημιά που προκαλούν οι ιδιωτικοποιήσεις στα δημόσια έσοδα είναι το παράδειγμα του ΟΠΑΠ. Το ΟΠΑΠ μεταξύ τους τον χαρακτηρίζουν ATM. Είναι μια μηχανή που παράγει ρευστό. Και αντί αυτή τη μηχανή να την κρατήσουμε για να έχουμε σχολεία, δρόμους και νοσοκομεία, τη χαρίζουνε στους ιδιώτες με σκανδαλώδη μάλιστα τρόπο, οξύνοντας στο μέλλον τη δημοσιονομική κρίση της Ελλάδας. Δηλαδή, τα επόμενα χρόνια, αν ολοκληρωθεί αυτό το εφιαλτικό πρόγραμμα που συγκρίνεται μόνο με την εποχή του Γιέλτσιν στη Ρωσία και στην ανατολική Γερμανία, το Ελληνικό δημόσιο θα βυθιστεί σε μια χρόνια δημοσιονομική κρίση, γιατί δε θα έχει από πουθενά αλλού έσοδα πέραν της δικής μας φορολογίας.

5)  Ιδιωτικοποιήσεις σημαίνουν διαφθορά, μίζες και αρπαχτή. Εάν στη Γερμανία που παρουσιάζεται σαν υπόδειγμα πειθαρχίας, αξιοκρατίας, λογοδοσίας κλπ, η Treuhand ταυτίστηκε με τη μεγαλύτερη διαφθορά και αρπαχτή επί Γερμανικού εδάφους, φανταστείτε τι θα γίνει στην Ελλάδα, όπου ήδη οι επιχειρηματίες καραδοκούν. Πχ. το ΤΑΥΠΕΔ, το ταμείο ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, που φτιάχτηκε κατ΄ εικόνα και ομοίωση της Treuhand, έχει στελεχωθεί όλο από στελέχη της Eurobank. Τη διαφήμισή του την έχει αναλάβει η εταιρεία του γιού του Βαρβιτσιώτη. Ο πρόεδρός του έχει διατελέσει στη ΔΕΗ την εποχή που αυτή προχώρησε σε μια σειρά από στρατηγικές συνεργασίες με την ομοειδή Γερμανική επιχείρηση.

6) Ιδιωτικοποιήσεις σημαίνουν μονοπώλια. Όταν πρόκειται να τσακίσουν τις αμοιβές επικαλούνται τον ελεύθερο ανταγωνισμό και τις ανοιχτές αγορές. Μέσα όμως από κάθε πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων όλοι οι πόροι συγκεντρώνονται στα χέρια ελάχιστων κολοσσών. Δείτε πως δημιουργήθηκε η Marfin, ένα «υπερμονοπώλειο», που έχει από νοσοκομεία και ναυτιλιακές εταιρείες, μέχρι τράπεζες, ταχυφαγεία και αεροπορική εταιρεία. Ας δούμε τι έγινε με την Ολυμπιακή και την Aegean. Ήθελαν να ξεπουλήσουν την Ολυμπιακή, γιατί το κρατικό μονοπώλιο είχε ως αποτέλεσμα να στρεβλώνεται η αγορά Και τώρα οι ίδιοι αυτοί, θα δημιουργήσουν ένα ιδιωτικό μονοπώλιο.

7)  Ειδικά τώρα δεν πρέπει να προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις, γιατί αυτή τη στιγμή οι αποτιμήσεις τους βρίσκονται στο χαμηλότερο δυνατό σημείο. Μόλις την άνοιξη είχε βγεί μια έκθεση, που την είχαν μάλιστα πρωτοσέλιδο οι κυριακάτικες εφημερίδες, που υπολόγιζε ότι η αξία όλου αυτού του προγράμματος σήμερα είναι 6,9 δις. Την άνοιξη του 2011 το είχαν υπολογίσει 50 δις. Θα πουληθεί δηλαδή ότι υπάρχει και δεν υπάρχει για ένα ελάχιστο κλάσμα των χρημάτων που θα μπορούσαν να πάρουν οποιαδήποτε άλλη περίοδο. Εάν λειτουργούσαν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, δεν έπρεπε αυτή τη στιγμή να πουλήσουν τίποτα. Η τρόικα όμως επιμένει αυτή τη στιγμή να πουληθούν όλα, ώστε αυτή τη στιγμή οι δικές τους επιχειρήσεις να πάρουν τις Ελληνικές επιχειρήσεις έναντι πινακίου φακής. Εδώ, ας κρατήσουμε μια οσμή απέραντων σκανδάλων, με παρεμβάσεις πρεσβειών και ξένων κρατών. Τα νερά δηλ. φαίνεται να υπάρχει συμφωνία να περάσουν στους Γάλλους, ο ΟΣΕ υπέγραψε συμφωνία με τη Deutsche Bahn, τους Γερμανικούς σιδηροδρόμους, η Deutsche Bank, η Γερμανική μεγάλη τράπεζα, έχει οριστεί σύμβουλος για την αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος, η Lufthansa έχει αναλάβει σύμβουλος για την ιδιωτικοποίηση των 37 περιφερειακών αεροδρομίων. Ήδη υπάρχει ένα σχέδιο που προχωράει, και θα προχωρήσει πολύ καλά για τη Γερμανία αν τώρα προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις, που οι τιμές των Ελληνικών ΔΕΚΟ είναι στα χαμηλότερά τους σημεία.

8) Τα έσοδα πάνε στους πιστωτές. Τα έσοδα δεν πάνε στον Ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό, δε θα γίνουν συντάξεις ούτε νοσοκομεία. Με ειδική ρύθμιση που ψηφίστηκε πέρυσι, και το τελευταίο Ευρώ από τις ιδιωτικοποιήσεις πηγαίνει στους πιστωτές, δεν θα το πιάνουν καν στα χέρια τους οι Έλληνες κρατικοί αξιωματούχοι, θα πηγαίνει για την αποπληρωμή του χρέους.

9)  Οι ιδιωτικοποιήσεις αποτελούν το σημαντικότερο πλήγμα στα εργασιακά δικαιώματα ακόμα και στο δικαίωμα του συνδικαλισμού. Δεν είναι μόνον η Θάτσερ που επέλεξε τους ανθρακωρύχους για να ξεκινήσει την επίθεση ή ο Ρήγκαν που επέλεξε τους ελεγκτές της εναέριας κυκλοφορίας. Ας θυμηθούμε και εδώ στην Ελλάδα γιατί ο Μητσοτάκης είχε επιλέξει την ΕΑΣ, θέλοντας να πλήξει ένα ισχυρό σωματείο του δημόσιου τομέα, μάλιστα όχι με την καλύτερη φήμη ανάμεσα στην εργατική τάξη, στέλνοντας ένα μήνυμα ότι ξεχάστε αυτά που ξέρατε για ωράρια, σταθερές σχέσεις εργασίας, ακόμα και για το δικαίωμα του συνδικαλισμού. Αρκεί να δούμε ότι ταυτόχρονα με τις ιδιωτικοποιήσεις, παντού καταργείται η έννοια της μονιμότητας, και επέρχεται μια αναίρεση όλων των συλλογικών συμβάσεων αυτών των χώρων, που ήταν πολύ πιο προωθημένες από τις αντίστοιχες του ιδιωτικού τομέα.

10) Τέλος, αυτό που προωθείται μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις, είναι η αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων. Στην πραγματικότητα η Ελλάδα μετατρέπεται σε ένα προτεκτοράτο περιορισμένης κυριαρχίας από τους πιστωτές της, όπου φυσικά υπάρχουν και σημαντικά κομμάτια της ντόπιας οικονομικής ελίτ που θα ωφεληθούν τα μέγιστα, προωθώντας συνεργασίες με τους Γερμανούς ή τους Γάλλους, μέσα από τη ραγδαία υποβάθμιση της θέσης της Ελλάδας στο διεθνή καταμερισμό.

Τι ζητάμε

Δε ζητάμε την επιστροφή στο παρελθόν. Ξέρουμε ότι το σύστημα που υπήρχε, είχε σαν τον Ιανό 2 όψεις: Από τη μια μεριά μπορεί να εξασφάλιζε φτηνό νερό, και μια ανεκτή τηλεφωνία και ηλεκτρική ενέργεια, από την άλλη όμως φτιάχτηκε για να εξυπηρετεί τα ιδιωτικά συμφέροντα, να παρέχει στον ιδιωτικό τομέα φτηνές πρώτες ύλες, και με αυτό τον τόπο ήταν οργανική, θεσμοθετημένη, η διαπλοκή του με τον ιδιωτικό τομέα. Τα παραδείγματα αφθονούν: Η ΠΕΣΙΝΕ με το αλουμίνιο, η ΔΕΗ και πως τα τελευταία χρόνια επιδοτούσε ουσιαστικά τους ιδιώτες να επενδύσουν στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, αποδεικνύουν ότι πολλές ΔΕΚΟ λειτουργούσαν προς όφελος των ιδιωτών.

Αυτό που πρέπει να γίνει, είναι πραγματικά οι ΔΕΚΟ να λειτουργούν προς όφελος της κοινωνίας και των εργαζομένων. Αυτό το πρόγραμμα δεν πρέπει να προχωρήσει, και πιστεύουμε ότι είναι σε όφελος όλης της κοινωνίας να αντιταχθεί με κάθε τρόπο και να παγώσει τα σχέδιά τους. Ακόμα και αν προχωρήσουν, είναι δυνατό από κάθε άποψη, νομική, οικονομική, οι ΔΕΚΟ να ξαναπεράσουν στα χέρια του Ελληνικού λαού. Μπορεί κάλλιστα να γίνει καταγγελία των συμφωνιών που έχουν υπογραφεί, είναι διάτρητες από παντού, υπάρχει μια πολιτική ηγεσία με το πιστόλι στον κρόταφο, δεν υπάρχουν 2 συμβαλλόμενα μέρη τύποις ανεξάρτητα. Πάνω από όλα όμως, αυτό που προέχει, είναι με όρους κυρίαρχου κράτους, να ακυρωθούν όλες οι συμβάσεις της ιδιωτικοποίησης και να επιστρέψουν στο Ελληνικό λαό. Υπάρχουν πρόσφατα παραδείγματα όπως στη Βενεζουέλα, στην Αργεντινή και στη Βολιβία, που συμφωνίες ιδιωτικοποίησης αναιρούνται, οι κυβερνήσεις αναλαμβάνουν το νομικό κόστος, και πετάνε έξω τις πολυεθνικές από τη χώρα, και το κάνουν μάλιστα όχι ως επιθετική κίνηση. Η Κίρχνερ για παράδειγμα στην Αργεντινή, δεν ήθελε να εθνικοποιήσει για ιδεολογικούς λόγους την εταιρεία της ενέργειας, το έκανε αυτό γιατί είχε τόσο πολύ παρακμάσει ευρισκόμενη σε Ισπανικά χέρια, χωρίς να έχουν γίνει επενδύσεις ή η παραμικρή ανανέωση του εξοπλισμού της, που πλέον αδυνατούσε να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της. Αντίστοιχα μπορούν να γίνουν και στην Ελλάδα.

Τέλος, αυτός ο στόχος «καμία ιδιωτικοποίηση», εθνικοποίηση όλων των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, προφανώς με κοινωνικό έλεγχο και χωρίς τα φαινόμενα διαπλοκής των προηγούμενων χρόνων, πιστεύουμε ότι μπορεί να προωθηθεί σε ένα ευρύτερο πλαίσιο στόχων που περιλαμβάνει τη διαγραφή του δημόσιου χρέους, την παύση πληρωμών για την εξυπηρέτησή του μέσα από λογιστικό έλεγχο, και επίσης την έξοδο από την Ευρωζώνη και τη ρήξη με τη Ε.Ε, που πιστεύουμε ότι ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για όλα τα δεινά που τραβάμε τα τελευταία χρόνια. 

Η εισήγηση του Χάρη Σμυρνιώτη

Το λόγο πήρε αμέσως μετά εκ μέρους της Επιτροπής Αγώνα ο Χάρης Σμυρνιώτης, που αναφέρθηκε στο ιστορικό των προσπαθειών ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας.

Αυτές οι προσπάθειες εντάθηκαν στην Ελλάδα από το 1991, και είχαν αντικειμενικές και υποκειμενικές βάσεις:
Αντικειμενικές, με την ανάπτυξη της παγκοσμιοποίησης και της τεχνολογικής ανάπτυξης που έδωσε δυνατότητα να υπάρχει κερδοφορία σε τομείς που μέχρι τότε δεν υπήρχε. Υποκειμενικές, που έχουν να κάνουν με τα συμφέροντα της ντόπιας ελίτ, του Ευρωπαϊκού κεφαλαίου και των πολυεθνικών: Ήδη από το 91, η πρώτη πολιτική που αναπτύχθηκε από την ΕΕ ήταν στον τομέα των ιδιωτικοποιήσεων. Σ' αυτό έβαλε πλάτη το ΠΑΣΟΚ, έχοντας συμμάχους και τα συνδικάτα, για να αναλάβει η ΝΔ το πλέον ανεβασμένο επίπεδο ιδιωτικοποιήσεων, παρά τις ισχυρότερες αντιδράσεις από τα συνδικάτα.

Σήμερα φτάσαμε εδώ γιατί η πολιτική που εφαρμόστηκε από το 90 είχε ως στόχο την ανεμπόδιστη κερδοφορία του κεφαλαίου, και ταυτόχρονα το χτύπημα του εργατικού κινήματος, το σβήσιμο των εργατικών δικαιωμάτων και τελικά το φτήνυμα της εργατικής δύναμης. Αυτή είναι και η καρδιά της επίθεσης της σημερινής συγκυβέρνησης με τα εργασιακά: Θέλουν ένα λαό και μια εργατική τάξη παραδομένη, για να μπορούν εύκολα να υλοποιήσουν την πολιτική τους είτε στο επίπεδο της απόκτησης περιουσιακών στοιχείων είτε στο επίπεδο της διαχείρισής τους. 

Δείτε παρακάτω ολόκληρη την εισήγηση:

Η συζήτηση

Ακολούθησε γόνιμη συζήτηση με ερωτήσεις και τοποθετήσεις των θεατών. Ανάμεσα στα θέματα που τέθηκαν από τους θεατές ήταν και τα εξής:

• Ο νεοφιλελευθερισμός είναι τρόπος διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος. Ο δε καπιταλισμός δρα είτε με την κεκαλυμμένη δικτατορία των μονοπωλίων (αστική δημοκρατία) είτε με την ανοιχτή δικτατορία. Οπότε οι αγώνες κατά των ιδιωτικοποιήσεων είναι μεν αναγκαίοι, αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο καπιταλισμός είναι η αιτία και ο εχθρός, και ότι πρέπει να τον ανατρέψουμε.
• Αυτοί που μιλάνε για διεφθαρμένο, μη κερδοφόρο κλπ. δημόσιο, αυτοί ακριβώς το έχουν οδηγήσει εκεί. Εμείς πρέπει να λέμε ότι δεν θέλουμε αυτό το δημόσιο όπως το έχουν καταντήσει, αλλά να δώσουμε τις εναλλακτικές μας προτάσεις, ώστε να εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον που σήμερα το υπονομεύει. Ο κος Στουρνάρας έχει εκπονήσει μελέτη για το πως θα ξεπουληθεί η δημόσια περιουσία, στη μισή τιμή από αυτήν που ο ίδιος την αποτιμά (125 από 250 δις).
• Η αντίθεση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα έχει περάσει και έχει βρει μεγάλο έρεισμα στον κόσμο που δεν εργάζεται στο δημόσιο, και αυτό πρέπει να το λάβουμε υπ'  όψιν.
• Παρ' όλα όσα έχουν γίνει, οι μεγάλες κινητοποιήσεις εξανεμίστηκαν, και οδηγούμαστε ως πρόβατα επί σφαγήν. Γιατί δεν υπάρχει υγιής αντίδραση από τους Έλληνες πολίτες και του κόσμου; Π.χ. θα μπορούσαμε όλοι να μην πληρώσουμε το χαράτσι της ΔΕΗ.
• Αν το πρόβλημα από το 1789 είναι μόνο ο καπιταλισμός, τότε όσα ζήσαμε εμείς σαν απόηχο, η κατοχή, η εξάρτηση, ο εξανδραποδισμός της χώρας, όλα αυτά δεν υπάρχουν; Οι Ράιχενμπαχ δουλεύουν απλά και μόνο για τους καπιταλιστές; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, βεβαίως, αλλά δεν υπάρχει καμία ιδιαιτερότητα; Έχει ή δεν έχει σημασία το ζήτημα της εξάρτησης; Μετά από 30 χρόνια ένταξης στη Ε.Ε. το ζήτημα αυτό είναι αδιάφορο; Έχει να κάνει με την όλη δομή και ανάπτυξη του Ελληνικού καπιταλισμού, και αυτό δεν πρέπει να υποτιμάται.
• Κανονικά μετά από όλα αυτά, θα έπρεπε να έχουν ξεσηκωθεί 10 εκατομμύρια κόσμος. Δυστυχώς η κοινωνία έχει διχαστεί, οι μεν κατηγορούν τους δε. Υπάρχουν αγρότες που κατηγορούν τους δημόσιους και δημόσιοι που κατηγορούν τους αγρότες. Πως μπορεί να οικοδομηθεί η ενότητα; Το "καλά μας κάνουν" είναι πολύ επικίνδυνο και πρέπει να αντιμετωπισθεί μαζικά.
• Το μοντέλο της Ευρώπης που έχουν φτιάξει, είναι το μοντέλο των λαών ή των καπιταλιστών;
• Ο δημόσιος τομέας είναι 3 διαφορετικά πράγματα: Είναι άλλο ο κρατικός μηχανισμός (υπουργεία και δημόσια διοίκηση), άλλο ο κοινωνικός τομέας (σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, κοινωνικές υπηρεσίες) και άλλο ο τομέας της δημόσιας επιχειρηματικότητας (ΔΕΚΟ). Ο στενός δημόσιος τομέας δεν συρρικνώνεται, αντίθετα διευρύνεται (προσλήψεις συμβούλων, παρατρεχάμενων, στο στρατό και αστυνομία, οι παπάδες που πληρώνονται από το κράτος κλπ). Αυτό που κυνηγιέται είναι ο δημόσιος τομέας που μπορεί να δώσει κέρδη σε ένα κομμάτι του κεφαλαίου, που αντιμετωπίζει προβλήματα κερδοφορίας. Οι δημόσιες υπηρεσίες δεν δούλευαν μέχρι τώρα για το δημόσιο συμφέρον (χαριστικές παροχές, ειδικά τιμολόγια προς το ιδιωτικό κεφάλαιο κλπ). Κατά τον Μάρξ, ένα πραγματικό βήμα του κινήματος στην ιστορία έχει μεγαλύτερη σημασία από 10 προγράμματα. Σήμερα τα προβλήματα είναι ξεκάθαρα: Το ξεπούλημα, η επιβίωση, η δημοκρατία. Το θέμα δεν είναι αν φταίει ο καπιταλισμός (που σαφέστατα φταίει), αλλά πως όλοι αυτοί θα ενωθούν, για να κάνουν το βήμα που έχει ανάγκη σήμερα η ιστορία.
• Πως θα εξαλείψουμε τον τρόμο του κόσμου, ότι μετά το Ευρώ το χάος; Αυτή η Ευρωλαγνεία μας έχει φάει.
• Πως μπορεί να αλλάξει ο κόσμος που ψήφισε έτσι παρ΄όλο που ήξερε τι θα γίνει;
• Μπορεί να επιστρέψουν οι ιδιωτικοποιημένες επιχειρήσεις στο δημόσιο, χωρίς έναν καθολικό κοινωνικό μετασχηματισμό; Φαίνεται αδύνατο.

Οι δευτερολογίες

Οι ομιλητές απάντησαν με σύντομη δευτερολογία τους ως εξής:

Η εκδήλωση έκλεισε με την προβολή του δεύτερου μέρους του ντοκιμαντέρ, και με ανανέωση του ραντεβού στους νέους αγώνες που έρχονται.

Η CATASTROIKA είναι διαθέσιμη για δωρεάν διανομή και αναμετάδοση. Δείτε πληροφορίες και κατεβάστε ολόκληρο το ντοκιμαντέρ από το επίσημο site της Catastroika, εδώ.

CATASTROIKA στη Νέα Ερυθραία την Τετάρτη 24 Οκτώβρη

Η Επιτροπή Αγώνα Κηφισιάς διοργανώνει προβολή του ντοκιμαντέρ CATASTROIKA, την Τετάρτη 24 Oκτωβρίου στις 7 μ.μ. στο Πνευματικό κέντρο του Δήμου Κηφισιάς, στη Βίλα Κώστα, Λουκή Ακρίτα 4, στη Νέα Ερυθραία. Δείτε χάρτη με τον τόπο της εκδήλωσης εδώ.

Θα ακολουθήσει συζήτηση με τους συντελεστές του ντοκιμαντέρ

Οι δημιουργοί του Debtocracy, του ντοκιμαντέρ που είδαν τουλάχιστον δύο εκατομμύρια άνθρωποι, επιστρέφουν με μια νέα παραγωγή: Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες από την ολοκληρωτική εκποίηση μιας χώρας. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης στις πιο αναπτυγμένες χώρες της Δύσης προσπαθεί να προβλέψει τι θα συμβεί αν το ίδιο μοντέλο εφαρμοστεί σε μία χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης.

Είσοδος Ελεύθερη

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σενάριο/Σκηνοθεσία:                Άρης Χατζηστεφάνου, Κατερίνα Κιτίδη

Επιστημονική επιμέλεια:          Λεωνίδας Βατικιώτης

Υπεύθυνος παραγωγής:          Θάνος Τσάντας

Μοντάζ:                                    Άρης Τριανταφύλλου

Μουσική:                                  Active Member, Ερμής Γεωργιάδης

Συντελεστές:                            Ιουλία Κιλέρη,

Μαργαρίτα Τσώμου,

Βάγια Πάντου,

Χρήστος Τσικνιάς,

Γρανέτα Καρατζά,

Κώστας Εφήμερος

Παραγωγή:                               Infowar Productions

Η Αφίσα της εκδήλωσης

Ήταν αρχές του 1989 όταν ο Γάλλος ακαδημαϊκός Ζακ Ρουπνίκ κάθισε μπροστά στον υπολογιστή του προκειμένου να ετοιμάσει μια έκθεση για την πορεία των τελευταίων οικονομικών μεταρρυθμίσεων στη Σοβιετική Ένωση του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Και ο όρος που σκαρφίστηκε για να περιγράψει τον επιθανάτιο ρόγχο μιας αυτοκρατορίας άκουγε τότε στο όνομα Καταστρόικα. Στα χρόνια του προέδρου Γιέλτσιν, όταν η Ρωσία πραγματοποιούσε ίσως το μεγαλύτερο και πιο αποτυχημένο πείραμα ιδιωτικοποιήσεων στην ιστορία της ανθρωπότητας, δημοσιογράφοι του Γκάρντιαν έδωσαν άλλο νόημα στον όρο του Ρουπνίκ. Η καταστρόικα έγινε συνώνυμο της ολοκληρωτικής διάλυσης μιας χώρας από τις δυνάμεις της αγοράς, του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και της ραγδαίας επιδείνωσης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της. Μονάδα μέτρησης της Καταστρόικα ήταν πλέον η ανεργία, η κοινωνική εξαθλίωση, η μείωση του προσδόκιμου ζωής αλλά και η δημιουργία μιας νέας κάστας ολιγαρχών που αναλαμβάνει την εξουσία της χώρας. Λίγα χρόνια αργότερα η αντίστοιχη επιχείρηση μαζικών ιδιωτικοποιήσεων στην ενοποιημένη Γερμανία, που σήμερα παρουσιάζεται ως πρότυπο για την Ελλάδα, δημιούργησε εκατομμύρια ανέργους και ορισμένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα διαφθοράς στην ευρωπαϊκή ιστορία.

Αυτή ακριβώς η καταστρόικα έρχεται τώρα και στην Ελλάδα. Είναι η λογική συνέπεια και συνέχεια της «χρεοκρατίας» και ως εκ τούτου η λογική συνέχεια του πρώτου ντοκιμαντέρ των ίδιων δημιουργών (Debtocracy) που αναζητούσε τις αιτίες που δημιούργησαν την κρίση χρέους στην Ελλάδα και ολόκληρη την ευρωπαϊκή περιφέρεια.

Η Καταστρόικα όμως δεν είναι μια ασθένεια που χτυπά μόνο όσες χώρες αλλάζουν ριζικά το οικονομικό τους σύστημα, όπως η Ρωσία, ούτε χώρες που τελούν υπό άτυπη οικονομική κατοχή. Ίσως μάλιστα οι πιο αποτυχημένες μορφές ιδιωτικοποιήσεων να συνέβησαν σε οικονομικές υπερδυνάμεις που θεωρητικά είχαν την οικονομική ισχύ να ελέγξουν τις αρνητικές επιπτώσεις.

Την Καταστρόικα τη συναντάς στη μεταθατσερική Βρετανία, που έβλεπε τους πολίτες της να σκοτώνονται σε δυστυχήματα στα ιδιωτικοποιημένα δίκτυα σιδηροδρόμων. Τη βρίσκεις στα ιδιωτικά ταχυδρομεία της Ολλανδίας, όπου οι ταχυδρόμοι σου χτυπάνε την πόρτα δυο και τρεις φορές την ημέρα. Κατά μια έννοια την εντόπιζε κανείς ακόμη και στην Καλιφόρνια, που άφησε τους κατοίκους της χωρίς ρεύμα όταν απελευθέρωσε την αγορά ενέργειας αφήνοντας το δίκτυο χωρίς κεντρικό δημόσιο έλεγχο.

Σε καμία περίπτωση όμως οι επιπτώσεις δεν είναι τόσο άμεσες και τόσο τρομακτικές όσο στις χώρες που έχουν πέσει στην παγίδα ξένων δανειστών και υποχρεώνονται να προχωρήσουν σε μαζικές αποκρατικοποιήσεις. Η διαδικασία ξεπουλήματος που θα ακολουθηθεί στην Ελλάδα έχει δοκιμαστεί αρκετές φορές σε ανάλογες περιπτώσεις. Οι ίδιοι άνθρωποι που αναλάμβαναν το ξεπούλημα δημοσίων επιχειρήσεων σε χώρες της Λατινικής Αμερικής έχουν στήσει σήμερα τα γραφεία τους σε χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας – και οι καλύτεροι από αυτούς βρίσκονται εδώ και μήνες στην Αθήνα.

Η διαδικασία ακολουθεί πάντα τα ίδια ακριβώς βήματα: Αρχικά οι κυβερνήσεις σε συνεργασία με τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ξεκινούν μια άγρια επίθεση εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι εμφανίζονται ως υπεύθυνοι για όλα τα οικονομικά δεινά της χώρας. Ο μύθος του υπερδιογκωμένου δημόσιου τομέα συχνά βασίζεται στη διαστρέβλωση στοιχείων από οργανισμούς που στηρίζονται (σε) και στηρίζουν την εκάστοτε κυβέρνηση. Παράλληλα συγκεκριμένοι δημόσιοι οργανισμοί εγκαταλείπονται συνειδητά στη μοίρα τους, εξοργίζοντας τους πολίτες με την αναποτελεσματικότητά τους. Και η διαδικασία ολοκληρώνεται με την πώληση ακόμη και των κερδοφόρων δημόσιων οργανισμών σε ένα κλάσμα της αξίας τους.

Η ομάδα της Καταστρόικα ταξιδεύει ήδη σε αρκετά σημεία του πλανήτη συλλέγοντας εικόνες, πληροφορίες και υλικό για τα προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων που ακολουθήθηκαν στις πιο αναπτυγμένες χώρες της γης. Ο απολογισμός δεν είναι ποτέ άσπρος ή μαύρος. Το παλιό σχήμα του «κοινωνικού χαρακτήρα» του δημοσίου τομέα απέναντι στον απάνθρωπο πρόσωπο της ελεύθερης αγοράς είναι εξίσου απλουστευτικό με τις θεωρίες του Μίλτον Φρίντμαν για την ανάγκη να ιδιωτικοποιήσουμε και τον αέρα που αναπνέουμε. Η περίπτωση της Ελλάδας όμως ξεπερνά την απλή θεωρητική συζήτηση για το ρόλο του κράτους στην οικονομία.

Για άλλη μια φορά το ντοκιμαντέρ, κυκλοφόρησε στο Ιντερνετ χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης. Η δωρεάν διάθεση της Catastroika δεν κατανοείται απλώς σαν «υποχρέωση» για τους δημιουργούς της απέναντι στους συμπαραγωγούς τους. Είναι βαθύτερη ιδεολογική και, αν θέλετε, φιλοσοφική πεποίθηση, ότι κάθε προϊόν πνευματικής δημιουργίας πρέπει να είναι ελεύθερα διαθέσιμο σε όλους. Το σημερινό οικονομικό σύστημα, ενώ στηρίζεται όλο και περισσότερο στην παραγωγή και τη διαχείριση πληροφορίας, αδυνατεί από τη φύση του να βρει έναν τρόπο για να εξασφαλίσει την ανταμοιβή των δημιουργών πληροφορίας. Πρόκειται, ίσως για ένα ακόμη ένα αδιέξοδο στη διαδικασία ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων της οικονομίας, που σύντομα θα απειλήσει τα θεμέλια του κυρίαρχου συστήματος. Γιατί, ως γνωστόν, κάθε σύστημα που εμπόδισε την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων κατέρρευσε –ρωτήστε και τους φεουδάρχες.

ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ τι συνέβη αλλού

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ για να μην περάσουν τα σχέδιά τους

CATASTROΪKA - Πρεμιέρα την Πέμπτη 26/4

Την Πέμπτη 26 Απριλίου 2012 στις 20:00 το βράδυ (ξανα)κλείνουμε την τηλεόραση, για μια εναλλακτική ματιά στην ενημέρωση. Οι δημιουργοί του Debtocracy, του ντοκιμαντέρ που είδαν εκατομμύρια θεατές στο Ίντερνετ και μεταδόθηκε σε τηλεοπτικά δίκτυα από την Ιαπωνία μέχρι τη Λατινική Αμερική, παρουσιάζουν τη νέα τους παραγωγή, με τίτλο CATASTROIKA, στην ιστοσελίδα www.catastroika.com.



Τρέιλερ της CATASTROIKA από το ThePressProject στο Vimeo.


Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες της επικείμενης εκποίησης του ελληνικού δημόσιου πλούτου. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης από την Καλιφόρνια, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, τη Μόσχα και τη Ρώμη, επιχειρούν να προβλέψουν τι θα συμβεί από την εφαρμογή αυτού του μοντέλου σε μια χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης. 

Ο Σλαβόι Ζίζεκ, η Ναόμι Κλάιν, ο Λούις Σεπούλβεδα, ο Κεν Λόουτς και ο Γκρεγκ Πάλαστ μιλούν για την πολιτική του μνημονίου, την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και την επίθεση εναντίον της Δημοκρατίας στην Ευρώπη μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης. Ακαδημαϊκοί όπως ο Ντάνι Ρόντρικ, ο Άλεξ Καλίνικος, ο Μπεν Φάιν, ο Κώστας Δουζίνας, ο Ντιν Μπέικερ, ο Γιώργος Κατρούγκαλος και ο Σπύρος Μαρκέτος περιγράφουν άγνωστες πτυχές των ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Όπως και στο Debtocracy, βασικός παραγωγός της CATASTROIKA είναι οι θεατές που συνεισφέρουν οικονομικά αλλά και με ιδέες στη δημιουργία της. Το ντοκιμαντέρ θα είναι διαθέσιμο δωρεάν, χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης. Αρχεία υψηλής ανάλυσης θα διατίθενται για δωρεάν προβολές σε τηλεοπτικούς σταθμούς, κινηματογράφους αλλά και εκδηλώσεις.

Το σενάριο και τη σκηνοθεσία της CATASTROIKA υπογράφουν οι δημοσιογράφοι Άρης Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, ενώ την επιστημονική επιμέλεια έχει ο Λεωνίδας Βατικιώτης. Τη μουσική επένδυση του ντοκιμαντέρ προσφέρει το συγκρότημα Active Member και ο Ερμής Γεωργιάδης, ενώ το μοντάζ υπογράφει ο Άρης Τριανταφύλλου. Την παραγωγή ανέλαβε η εταιρεία Infowar Productions και ο Θάνος Τσάντας. 

 
Χορηγοί επικοινωνίας: Ελληνοφρένεια, Unfollow, PolitesTV

Είπαν για το Debtocracy:
-Το ντοκιμαντέρ που συγκλόνισε την Ελλάδα, Liberation
-Tο καλύτερο φιλμ μαρξιστικής οικονομικής ανάλυσης που έγινε ποτέ, Guardian
-Fahrenheit 911, An Inconvenient Truth, The Age of Stupid, Inside Job… Εάν υπήρχε βραβείο για την ταχύτητα αντίδρασης και τον άμεσο αντίχτυπο, θα το κέρδιζε το Debtocracy, 
La Vanguardia