Έγινε την Τετάρτη 20/3/2013 στο Δημαρχείο της Κηφισιάς η 2η απολογιστική - προγραμματική σύσκεψη της Επιτροπής Αγώνα Κηφισιάς, 3 σχεδόν χρόνια από την ίδρυσή της. Πλούσιος ο προβληματισμός και οι προτάσεις των μελών και των φίλων της Επιτροπής, τόσο για τον απολογισμό όσο και για το πρόγραμμα δράσης για το επόμενο διάστημα.
Παραθέτουμε παρακάτω την εισήγηση στη σύσκεψη:
ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΗΣ
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
3 Χρόνια
Αγώνα και Αγωνίας
Τον Μάη του 2010, εννιά μήνες μετά την εκλογή του
Παπανδρέου και μετά από συνειδητές μεθοδεύσεις από τη νεοεκλεγείσα κυβέρνηση που
έγιναν γνωστές αργότερα (πχ. φούσκωμα του ελλείμματος από τη στατιστική
υπηρεσία κατόπιν υποδείξεως), μπήκε σε
εφαρμογή το σχέδιο αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης που εμφανίζονταν και
στην Ε.Ε. με πρώτο πεδίο εφαρμογής του τη χώρα μας, τον πιο αδύναμο κρίκο της
Ευρωζώνης.
Με πολιορκητικό κριό το χρέος, επιβλήθηκε το 1ο μνημόνιο, που αποτελούσε
το εργαλείο επιτάχυνσης της επιβολής μιας σειράς δημοσιονομικών, κοινωνικών και
εργασιακών πολιτικών, που είχαν επικυρωθεί στη συνθήκη της Λισαβόνας και η εφαρμογή τους εντάσσονταν στην πολιτική
ανταγωνιστικότητας σε βάρος της εργασίας της Ε.Ε. απέναντι στις άλλες
καπιταλιστικές οικονομίες.
Στη χώρα μας, λόγω αφενός του ιδιόμορφου
καθυστερημένου καπιταλιστικού οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης, και αφετέρου λόγω
της αντιδημοφιλίας των νεοφιλελεύθερων απόψεων και των αγώνων των εργαζομένων
και του λαού, πολλές από αυτές τις «αναδιαρθρώσεις» - ανατροπές δεν είχαν
εφαρμοσθεί. Γι αυτό και χρειαζόταν ένα μεγάλο και απότομο «σοκ και δέος»,
προκειμένου να επιβληθεί ένα πλέγμα μέτρων που θα αποδιάρθρωναν την αγορά
εργασίας (κατάργηση Σ.Σ.Ε., απολύσεις, φτήνυμα της εργατικής δύναμης),
παράλληλα με την κατάρρευση κάθε ίχνους
κοινωνικής προστασίας (συντάξεις, επιδόματα ανεργίας & πρόνοιας, καθώς και κάθε
δημόσιας υπηρεσίας προστασίας).
Με την εξαγγελία των μέτρων (1ο μνημόνιο)
και την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων φάνηκε η ανάγκη της οργάνωσης του
κινήματος της αντίστασης και σε τοπικό επίπεδο. Αυτή την ανάγκη ήρθε να καλύψει η «Επιτροπή Αγώνα Κηφισιάς ενάντια στα
μέτρα ΔΝΤ, ΕΕ, κυβέρνησης».
Σαν πρώτο
μέλημά της, η Επιτροπή όρισε:
Την ανάγκη της ανάλυσης των αιτιών που μας οδήγησαν εδώ, την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση και την πτώση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, τη λανθασμένη (για τους λαούς) συνταγή λιτότητας της ΕΕ, την ένταση των επιπτώσεων της κρίσης στις χώρες της περιφέρειας του Ευρώ, την πολιτική των κυβερνήσεων που κυβερνούσαν τη χώρα όλο αυτό το διάστημα, και τη διαφθορά του συστήματος της διαπλοκής πολιτικής, ΜΜΕ, μεγάλου κεφαλαίου.
Την ιδεολογικοπολιτική απάντηση στα ιδεολογήματα του μονόδρομου των μνημονίων σχετικά με το φαινόμενο του χρέους και στην τρομοκράτηση του λαού με το πρόσχημα της χρεοκοπίας αρχικά και της εξόδου από το Ευρώ αργότερα
Την εξήγηση (μέσα στην απίστευτη παραπλάνηση από τα ΜΜΕ) ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο αν ακολουθηθεί η πολιτική των μνημονίων (κάτι που όλοι τώρα παραδέχονται)
Τον προσανατολισμό στην κατεύθυνση της μη πληρωμής του χρέους ως επαχθούς.
Ταυτόχρονη προτεραιότητα της Επιτροπής ήταν η κινηματική δράση:
- Χωρίς
πρόθεση να υποκαταστήσει κόμματα, συνδικάτα ή δημοτικές κινήσεις, αλλά να
λειτουργήσει παράλληλα και συναγωνιστικά,
με την δράση όλων όσων αγωνίζονται ενάντια στα μέτρα, διατηρώντας την
αυτονομία της από κόμματα και παρατάξεις, αλλά έχοντας θετική στάση
απέναντι στα μέλη τους.
- Με
τοπικές δράσεις, συμμετοχή στις κεντρικές κινητοποιήσεις, στήριξη
κινητοποιήσεων εργαζομένων και ανέργων
- Με ανοιχτή συμμετοχή σε όλους όσους
το ήθελαν, κατανόηση και σεβασμό των ιδιαίτερων απόψεων του καθενός, αλλά
και συνεχή προσπάθεια σύνθεσης.
Από τότε πέρασαν 3,5 χρόνια και παρά τις προβλέψεις
που συνόδευαν κάθε μνημόνιο, κάθε δανειακή σύμβαση και κάθε εφαρμογή νέων αντιλαϊκών
- αντεργατικών μέτρων, όλες διαψεύδονται, αφού η οικονομική κρίση βαθαίνει σ΄
όλους στους δείκτες της (ΑΕΠ, χρέος, ανεργία), η κοινωνία
στενάζει μετά από τα 3 μνημόνια, η κοινοβουλευτική διαδικασία εκφυλίζεται (η χώρα κυβερνάται με πράξεις
νομοθετικού περιεχομένου, τα υπουργεία κυβερνώνται από την τρόικα, η κυβέρνηση εκλιπαρεί
τη συμφωνία των δανειστών και για το παραμικρό διαδικαστικό ζήτημα), τα
δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα σφαγιάζονται (εργασιακά, ασφαλιστικά,
υγεία, παιδεία, ελευθεροτυπία, αστυνομοκρατία, καταστολή, ρατσισμός).
Στη χρονιά που πέρασε είχαμε 3 περιόδους πολιτικής
δραστηριότητας που διακρίνονταν:
- Από τον Γενάρη ως τον Μάιο του 2012, με
έντονες κινητοποιήσεις (για το χαράτσι της ΔΕΗ και κεντρικές), που
ανέστειλαν την εφαρμογή επώδυνων μέτρων, εν’ όψει και της προεκλογικής
περιόδου.
- Ο Μάιος και Ιούνιος ήταν μήνες εκλογών, με πτώση της
κινηματικής δράσης, και ένταση της ζύμωσης σε κεντρικό πολιτικό πεδίο.
Σε πρώτη φάση το δίλλημα που κυριάρχησε ήταν «μνημόνιο - αντιμνημόνιο»,
ενώ στη δεύτερη, οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις κατάφεραν να επιβάλουν το
δίλημμα «εντός ή εκτός του Ευρώ». Στη βάση αυτών των διλημμάτων, αλλά και
παράλληλα με τα αμείλικτα ερωτήματα της κοινωνικής κρίσης, έγινε μια
τεράστια μετακίνηση ψηφοφόρων (3,5 εκ) με αποτέλεσμα τη κατακόρυφη πτώση
των δυνάμεων του δικομματισμού, παράλληλα με μια θεαματική ενίσχυση του
ΣΥΡΙΖΑ αλλά και εντυπωσιακή άνοδο της Χρυσής Αυγής.
- Την
περίοδο Ιούλη 2012 – Φλεβάρη 2013, που χαρακτηρίστηκε από τη
δημιουργία της τρικομματικής κυβέρνησης (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ), που με το
επιχείρημα της παραμονής της Χώρας στο Ευρώ ψήφισε και εφάρμοσε το 3ο Μνημόνιο που
περιλαμβάνει εξοντωτικά για το λαό μέτρα ύψους 14 δις € (Μισθοί 1,2 δις, Συντάξεις 4,7,
Υγεία - Παιδεία - Πρόνοια 0,8 δις, νέα
φοροληστεία 2,5 δις, 25.000 απολύσεις, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας). Παράλληλα
η ανεργία ξεπέρασε το 1,5 εκ. (28-30%), ενώ έγινε πλήρης υποτίμηση της εργατικής δύναμης με
κατάργηση στην ουσία του κατώτατου μισθού και των τριετιών και υπονόμευση
των κλαδικών Σ.Σ.Ε. Και όλα αυτά στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας»
αφού αυξάνονται οι φοροαπαλλαγές
και μειώνονται οι εργοδοτικές εισφορές και οι αποζημιώσεις για την
απόλυση. Το κίνημα στην αντίστοιχη
περίοδο είχε μια μεγάλη κάμψη, αφού τα εκλογικά αποτελέσματα, η
συσσωρευμένη κούραση, οι (διαψευδόμενες όμως πλέον παταγωδώς) προσδοκίες
για ανάκαμψη που κυβέρνηση και ΜΜΕ επιμελώς καλλιέργησαν, αλλά και οι
αδυναμίες του κινήματος, οδήγησαν μεγάλα τμήματα των εργαζομένων και της
κοινωνίας στην μοιρολατρία και την απογοήτευση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλη αυτή τη χρονιά δεν υπήρξαν
πετυχημένες αγωνιστικές κινητοποιήσεις που ανέδειξαν τα κυρίαρχα προβλήματα και
τις αιτίες που τα δημιουργούν, με κορυφαία στο εργατικό κίνημα την Απεργία της Χαλυβουργίας, με τοπικές
κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα (πχ. για το χαράτσι της ΔΕΗ) που επέβαλαν
καταχτήσεις όπως τη μη διακοπή του ρεύματος), αλλά και με κάποιες μεγάλες
κεντρικές κινητοποιήσεις, που έδειξαν ότι διαθεσιμότητα
από το λαό υπάρχει, και εναπόκειται σε μας να την αφουγκραστούμε, να τη
φουντώσουμε, να την προσανατολίσουμε και να την οργανώσουμε στην κατεύθυνση της
ανατροπής αυτής της πολιτικής.
Η Επιτροπή Αγώνα τη
χρονιά που πέρασε
Η δράση της Επιτροπής Αγώνα τη χρονιά που πέρασε
ακολούθησε τα σκαμπανεβάσματα της γενικής πορείας του λαϊκού κινήματος, με τις
δικές της τοπικές πρωτοβουλίες να αναπληρώνουν εν μέρει την απουσία κεντρικών
γεγονότων στις περιόδους της ύφεσης.
- Αρχικά,
ήδη από το Νοέμβριο του 2011 με κορύφωση τους πρώτους μήνες του 2012, η
Επιτροπή ενεργοποιήθηκε έντονα προσπαθώντας να συγκροτήσει κίνημα για το χαράτσι της ΔΕΗ, προωθώντας
ταυτόχρονα την κοινή δράση με άλλους φορείς. Οι κινητοποιήσεις στο
Δημοτικό Συμβούλιο και σε ανοιχτές συγκεντρώσεις στη ΔΕΗ και στο κέντρο
της Κηφισιάς, η πολύ καλή συνεργασία με την Πρωτοβουλία Κατοίκων Κηφισιάς για
το χαράτσι, η ενωτική παρέμβαση σε διαδικασία του ΠΑΜΕ, το θετικό ψήφισμα
του δήμου, οι αιτήσεις για εξώδικα των δημοτών, η εκτεταμένη ενημέρωση των
δημοτών από την Επιτροπή για το ζήτημα (με κάλυψη όλων των περιοχών του
δήμου) αλλά και η συμμετοχή πολλών νέων φίλων στις σχετικές διαδικασίες,
συγκαταλέγονται στα θετικά της περιόδου.
Η τοπική
υποστήριξη και συμμετοχή στις κεντρικές κινητοποιήσεις της περιόδου (για το
μεσοπρόθεσμο), η συζήτηση για το
Μνημόνιο 2 (με Κατρούγκαλο & Μαυρουδέα), και η συμμετοχή σε κινητοποιήσεις εργαζομένων στην περιοχή
(Χαλυβουργία, «Πεντελικόν»), ήταν οι παράλληλες δραστηριότητες της περιόδου.
- Στη
περίοδο των 2 εκλογικών αναμετρήσεων, η πολιτική παρέμβαση αφορούσε στην προσπάθεια προσανατολισμού απέναντι
στα διλλήματα της προεκλογικής περιόδου με αποκάλυψη των ψευδών περί
επαναδιαπραγμάτευσης των μνημονιακών δυνάμεων, ενώ συνεχίστηκε η
υποστήριξη κινητοποιήσεων των εργαζομένων (Κωτσόβολος, Πεντελικόν, Speedex). Ταυτόχρονα συμμετείχαμε σε μια προσπάθεια συντονισμού τοπικών πρωτοβουλιών
της Αττικής, με παρέμβαση που στόχευε στο πλάτεμα και την ανοιχτή -
ενωτική κατεύθυνση της προσπάθειας (που εν μέρει επιτεύχθηκε).
- Στη μετεκλογική περίοδο η Επιτροπή Αγώνα
επηρεάστηκε από την ύφεση του λαϊκού κινήματος και την απογοήτευση που
κυριάρχησε μετά το σχηματισμό της τρικομματικής συγκυβέρνησης.
Το πολύ
πετυχημένο «λαϊκό γλέντι ενάντια στα
μνημόνια» μετά το καλοκαίρι στις εργατικές (ουσιαστική απάντηση στην
τραμπούκικη παρέμβαση της Χρυσής Αυγής), η προβολή - συζήτηση της “Catastroika”,
η καθοριστική για τη θετική έκβασή του συμμετοχή στην τελευταία φάση του αγώνα
στο «Πεντελικόν», η συμμετοχή στις
κεντρικές κινητοποιήσεις και στην επέτειο
της 28ης Οκτωβρίου, και τέλος η παρέμβαση στο Δημοτικό συμβούλιο για την ανεργία,
ήταν τοπικές δράσεις που δεν μπόρεσαν να αντισταθμίσουν παρά μόνο μερικά την
κινηματική ύφεση.